Dolce far niente

2011-07-10T10:57:00.001+02:00

Zaterdag, 9 juli

Het weerbericht ziet er goed uit : (W)SW 4 – mer belle à peu agitée – weinig kans op neerslag en mooie opklaringen in de namiddag. Meer moet dat niet zijn – alleen de ‘pitten’ waren niet voorzien. Vraag me niet waar ze vandaan kwamen, maar ze waren er!
9u lang rollen we van boord tot boord en waggelen we als een zatte eend en met veel ‘issebochten’ naar ons doel. Wat zeggen de tegenstanders van onze edele sport ook weer : “zeilen is de minst comfortabele manier om ergens te komen, waar je toch niet wilt zijn” ? Soms – uitzonderlijk – hebben ze toch – een heel klein beetje – gelijk.
En dan zijn we in Le Havre – we liggen stil – rust – silence – peace at last.
Tijdens de ‘sundowner’ beslissen we om morgen namiddag naar Trouville te varen. Ook Honfleur zetten we nog op het programma voor we de Seinebaai verlaten. Of we daar ook nog internet zullen vinden, is de vraag. Het zou dus wel een tijdje kunnen duren voor we ons volgend verslag online krijgen.

2011-07-08T12:26:00.003+02:00

We bestellen de oesters in de welbekende ‘garage’ en vragen aan de jonge dame hoe we die moeten openen. Haar demonstratie lijkt op een passage uit een misdaadroman : mes er in duwen, draaien en vervolgens met één doorgaande polsbeweging de sluitspier over snijden ! Dolf gebruikt voor deze laatste beweging een afzonderlijk patattenscheldertje en mij lukt het ook best op deze manier. Na enige moeite krijgt Jenny haar eerste oesters naar binnen en vindt ze best eetbaar-in ’t vervolg zullen er dus minder over zijn voor ons.
Tot vrijdag staat er slecht en winderig weer op het programma. Om nog wat van de streek te zien nemen we op donderdag de bus naar St Martin Varreville (nabij Utah Beach) en Carentan. Het wordt een leuk uitstapje, hoewel we van tijd tot tijd moeten gaan schuilen voor ferme regenbuien.

2011-07-04T16:29:00.001+02:00

Maandag 4 juli

We blijven maar één nachtje in Cherbourg. Vandaag lopen we terug naar St Vaast.
Dolf en Christiane nodigen we uit aan boord van Zwerver, voor een oesterfestijn : les creux de St Vaast n°3. Jenny wil dit ook wel eens proberen en verkiest de boot boven het restaurant – binnenkort verslag van haar ervaringen.

2011-07-04T16:25:00.004+02:00

Donderdag 30 juni

Op de laatste dag van juni, varen we naar Guersey. Omstreeks 9 u verlaten we Cherbourg. We hebben de stroom goed berekend en kunnen een 6 tal uur later al vastmaken aan de wachtsteiger te St Peter Port. Het is nog een paar uur wachten tot we over de drempel kunnen, maar we worden aangenaam beziggehouden met de manoeuvres van de aankomende jachten, die het havenpersoneel 6 rijen dik legt.
Eémaal binnen, rest er ons nog één taak : een Giant Cod&Chips verorberen in DE chippie van St Peter Port. Je wordt er door een stoïcijnse garçon bediend, alsof je op een klasse restaurant zit. En de Cod is inderdaad grooot en lekker.
Op vrijdag nemen we de bus voor ‘de ronde van Guersey’. We bezoeken het German Occupation Museum, wandelen langs de prachtige westkust, doen een terrasje – niets ontbreek om er een heerlijke vakantie uitstap van te maken.
Op zaterdag nemen we de ferry naar het eiland Herm en doen er de rondwandeling.
Herm is een prachtig, tropisch aandoend eiland, zonder verkeer en waar zelfs radio’s verboden zijn op het strand. Wat een rust !
’s Avonds leggen we de boten terug buiten de Victoria marina. We willen morgen een uur vroeger weg dan zou kunnen uit de jachthaven, om van de volle stroom mee te kunnen genieten tot Cherbourg.
Op 3 juni vertrekken we dan ook, volle vitesse terug naar Frankrijk. 13 knopen over de grond, zien we op een bepaald ogenblik op de gps verschijnen. Van een race gesproken zeg ! Toch maak ik nog een tactische fout, door dezelfde route te willen volgen als in het doorgaan. Hiermee kom ik rond Cap de la Hague in een tegenstroom terecht. Dolf die zich met de race naar buiten liet spoelen, neemt in geen tijd mijlen voorsprong – dedju, alsof ie anders nog niet rap genoeg is.
Net voor het aanlopen van Cherbourg, kruisen we nog Stressless – we wensen ze een goede reis over de VHF.

2011-06-28T21:12:00.005+02:00

We blijven een dagje te Ouistreham liggen. In de namiddag trekken we met de fiets naar Pegassus Bridge – de eerste brug die door de geallieerden op D-day werd bevrijd.
Het cafeetje wordt nog steeds uitgebaat door de kleindochter van de madam van toen.
Aan de overkant van het kanaal zijn wat monumenten opgetrokken om aan te geven waar de gliders destijds landden – nogal indrukwekkend allemaal. Je krijgt meteen goesting om de ‘Langste dag’ nog eens te herbekijken.
Op 26 juni gaan we terug op stap. Om 8u30 kunnen we door de jachtsluis deze keer. Dolf ontsnapt ter nauwer nood aan de sluitende sluisdeuren, wanneer er voor hem flink geklungeld wordt door een paar ‘frogs’. Op zee staat de stroming sterk door,we moeten afremmen om niet veel te vroeg in St Vaast aan te komen. Het lukt niet helemaal, maar het wachten op het openen van de poorten wordt goed gemaakt door een schitterende dolfijnen show. ’s Avonds gaan we lekker eten in de Debarcadère – natuurlijk staan oesters op het voorgerecht. ’t Is zondag voor iets, niet waar ?
’s Anderen daags trekken we meteen verder naar Cherbourg. Met een kalme zee en de volle stroom in de rug, snellen we aan meer dan 8 knopen over de grond naar onze bestemming. Bij aankomst wordt meteen het nodige gedaan om het probleem met de schroefas koppeling definitief op te lossen. Op dinsdag voormiddag gaat de boot eventjes uit het water en wordt de koppeling vervangen. Kort na de middag liggen we reeds terug op onze plaats en is het euvel voltooid verleden tijd.

2011-06-28T21:06:00.000+02:00

Vrijdag 24 juni

Vandaag staat er nog eens varen op het programma – onze landvasten waren bijna ‘vastgeroest’ aan de ponton. Gisteren hebben we dus de bassin Bérigny verlaten, en ons in de buiten haven gelegd, om op tijd te kunnen vertrekken. Alle gepruts met extra landvasten en veren ten spijt, beleven we weer een onrustige nacht. Gelukkig luwt de wind wat in de vroege morgen zodat we toch nog een paar uurtjes slaap kunnen meepikken.
Om 8 uur gooien we los en vertrekken we vol goeie moed naar Ouistreham. De zee is nog erg ruw door een combinatie van zwel en windgolven, maar we schieten goed op. In de namiddag wordt het zowaar nog wat rustiger en tegen goed twee uur varen we de haven binnen. Nog een half uurtje wachten op het openen van de sluisdeuren en klaar is kees – of bijna. We versassen via een grote sluis met ruwe muren, weinig aanhechtigspunten en veel stroom. Slechts met de grootste moeite houden we de boot in bedwang, maar allé, uiteindelijk lukt het wel weer. We liggen heerlijk rustig in de gezellige marina van Ouistreham. Het bezoek aan het havenkantoor valt duurder uit dan verwacht – 27 euro, twee douchemunten inbegrepen, is niet mals.

2011-06-19T15:52:00.004+02:00

Zaterdag 18 juni

Dolf heeft voor ons een ligplaats in de bassin Bérigny, de binnenhaven, geregeld. Ook zij hebben een heerlijke nacht achter de rug. ’s Middags kunnen we verkassen. Niet zonder moeite trouwens, want de wind giert nog steeds door de haven. Bij het aanleggen op de nieuwe ligplaats worden we nog eens extra verwend met een plensbui van jewelste. De apero nemen we doorweekt – hij smaakt er niet minder om.
Ondertussen is hier Estivoile, een maritiem feest, van start gegaan. Natuurlijk laten we ons niet onbetuigd en laten we de OVA-vlag wapperen. Wanneer we in de namiddag het festival gaan bezoeken, zijn we aangenaam verrast nog twee boten met de OVA-vlag te zien : de Gallant en de Pepe V, een kleiner klassiekertje uit St Valérie en Caux. Het feest is niet van dezelfde orde als Oostende voor Anker, maar toch best gezellig. Straks eten we een lekker visje, gekocht in de ‘Marchée aux Poissons’.
De storm weet van geen stoppen, maar hier in de binnenhaven liggen we toch een pak rustiger. Het ziet er naar uit dat we ons slaapgebrek zullen kunnen inhalen.

2011-06-19T09:55:00.002+02:00

Fécamp, donderdag 16 juni en vrijdag 17juni

Alles nog eens nagekeken en in orde bevonden : oliepeil, koelvloeistof, schroefas –koppeling. Diesel bijgevuld, hier en daar wat opgeruimd – allé de gewone routine om de boot vaarklaar te maken, wanneer je alle tijd hebt en slechts ’s middags dient uit te varen. Weerberichtje checken en … lap, meteen geen goesting meer : rukwinden van 6 Bf uit het SW en nog veel slechter weer op komst. Ook Dolf en Christiane hebben er niet veel zin in, dus ons besluit is snel genomen : we blijven de stormdepressie hier uitzitten.
Vrijdagmorgen nemen we het busje naar Etretat, de prachtige krijtformaties die hier een kleine 20 km vanaf liggen. Het regent pijpenstelen, maar we laten ons niet kennen en gaan toch de krijtrotsen op. Prachtige uitzichten en prachtig natuurschoon afgewisseld met een lekker dineetje in het pittoreske stadje, zorgen voor een onvergetelijke dag.
’s Avonds en ’s nachts worden we op een 9 Bf storm – jaja in de haven – getrakteerd. Met de zwel die hierdoor de haven binnenloopt en het kabaal van de wind, doen we van de ganse nacht geen oog dicht. Vakantie met de boot : een echte aanrader !

2011-06-16T09:06:00.003+02:00

Dieppe, Fécamp

Ik ben al vroeg in de weer om alles klaar te maken voor het repareren van het euvel. Deze keer blijkt de boulon die de schroefas in de koppeling houdt, gebroken. Om al te grote kosten te vermijden wordt uiteindelijk, via het havenkantoor een duiker-mecanicien geregeld. In het zweet des aanschijns (letterlijk) slaagt deze kerel erin de reparatie uit te voeren zonder de boot op het droge te hoeven zetten.
Het is bijna een opluchting, wanneer hij ons 80 euro armer maakt.
In elk geval kunnen we nog net op tijd vertrekken om naar Fécamp te spurten, om daar voor laag water aan te komen. Dit is een echte opluchting, want boven op de reparatiekosten een liggeld van 27 euro per dag te moeten ophoesten is een alles behalve leuk vooruitzicht.
Nu de volgende hindernis : er is een stormdepressie op komst – hoever geraken we nog en waar gaan we het slechte weer uitzitten?
Het belooft alvast een avontuurlijke vakantie te worden.

2011-06-16T09:06:00.001+02:00

Dinsdag 14 juni
Aha, het weerbericht is goed – zeer goed zelfs : 3 tot 4 Bf bezeild, draaiend naar bakstag. De bulletalies worden ingeschoren, vallen en schoten van de halfwinder worden klaargelegd en om 9u gooien we de trossen los. Eenmaal op zee blijkt Aeolus er geen zin in te hebben, de voorzeilen kunnen opgedoekt blijven. Na eerst nog wat op en neer gewipt te hebben op een zwel die uit het westen kwam aandobberen , viel ook deze plat en werd het ‘mer ridée’.
Wanneer we na eerder rustige, ietwat saaie tocht Dieppe aanlopen, krijgen we een thuisgevoel. Van de eerste puf rook die uit de schouw van de ferry komt, worden de lichten op rood getrokken. We gebruiken de wachttijd om het grootzeil op te doeken en fenders en landvasten klaar te leggen. Nog is de ferry niet buiten. Als we de snelheid uit de boot halen horen we ineens een hels gejank. Eerst dachten we nog dat er op de ferry een of ander alarm was afgegaan, maar aldra zagen we, dat wij de oorzaak waren.
De schroefas was opnieuw uit zijn koppeling geschoten en de anode speelde een deuntje tegen de schroefas steun – over een thuisgevoel gesproken. Gelukkig is Den Dolf nog in de buurt om ons op sleeptouw te nemen. We roepen de ferry op om uit te kijken en de marina om ons aan te nemen bij aankomst. Heel de manoeuvre verloopt vlekkeloos. Ondertussen is het te laat voor reparatie – we borgen alles om verder leed te voorkomen en laten het verder voor wat het is.

2011-06-16T09:05:00.000+02:00

Zondag, 12 juni

We blijven een paar dagen in Boulogne liggen, in de hoop van bezeilbaar weer naar Dieppe. Het is hier trouwens een pak goedkoper om op gunstige wind te wachten, dan in Dieppe – vandaar.
Gisteren hebben we samen met Dolf en Christiane een fietstochtje gemaakt naar de kliffen van Boulogne. Met uitstekend zicht konden we de witte kliffen van Dover zien.
Ook de bananenkoers van het Oostende-Ramsgate-Boulogne-Duinkerke circuit, was goed te volgen van daarboven; Op de terugweg kregen Jenny en Christiane het nog ‘aan de stok’ met een natuurwachter, omdat ze mierikswortel aan het uittrekken waren. Alles daarboven blijkt beschermd te zijn. Dolf en ik hebben ons vrouwen toch mee naar huis mogen nemen – en content dat we waren.
Geen internet hier op de haven – dus niet gemakkelijk om de blog online te zetten.

2011-06-09T12:36:00.001+02:00

Donderdag, 9 juni 2011.

Gisteren zijn we dus vertrokken voor onze zomercruise. Dit jaar zouden graag wat meer zien van de Kanaaleilanden en Normandië en Bretagne verder verkennen.
Met een weerbericht van 4 à 5 uit het ZW en golven van minder dan een meter, dachten we weliswaar met tegenwind, toch vrij goed te zitten. De praktijk wees (weer eens ?) anders uit. Met 22 knopen wind - later 24 knopen en zelf eventjes 30 knopen en golven van vaak ruim 2m, waar we lekker vanaf konden donderen of dwars doorheen duiken, verliep het tochtje toch ruiger dan voorzien. Gelukkig schoot het een beetje op, zodat we goed vier uur later in Duinkerke konden binnenlopen. We konden meteen doorvaren naar onze ligplaats, want die hadden we telefonisch, van op zee besteld (hoe deden we dat vroeger eigenlijk?). Na de pekel van ons afgespoeld te hebben, was het tijd voor een drankje - of twee, drie ... Dolf en Christiane, die ook van de partij zijn, hebben 's avonds nog wat meegeholpen. We staken onze dorst op al dat zout dat we over ons heen gekregen hadden.
Vandaag zijn we blijven liggen. We weten ondertussen dat Cap Griz Nez passeren, met een 5 op de neus geen 'goe plan' is.

2010-08-09T13:00:00.004+02:00

Ondertussen zijn we terug in Oostende. Van Lowestoft zijn we maar meteen over gestoken naar de thuishaven en zo besloten we een mooie, maar koude en natte reis met nog eens een tocht van 15 uur. Jawel ... bij aankomst stonden de lichten zo'n half uurtje op rood - er moest namelijk een coastertje van iets groter dan de Tomidi naar buiten. Samen met het optrekken van onze driehoek, die al meer dan 5 weken niet meer uit z'n bergplaats geweest was, gaf ons dit een 'home sweet home' gevoel. Ook de ontvangst door havenmeester Kurt en door onze vrienden op de ponton zorgden voor een aangename afronding van onze zomer (???)cruise.

2010-07-29T14:53:00.001+02:00

27 juli

Om kwart na zeven ’s avonds roepen wij Fish Dock Island op, om toestemming te vragen om Grimsby te verlaten. Met 101 mijl in het verschiet naar Lowestoft, wordt dit onze langste tocht ooit, samen. Voor Jenny wordt het tevens haar eerste nachttocht. Ze moet voor het eerst echt wacht lopen en dat doet ze meteen goed. De omstandigheden waren nochtans niet van de beste. Hoewel we een goed weerbericht hadden, hadden we toch af te rekenen met een zwel van anderhalve meter en meer. Met achterlijke wind betekent dit, dat de boot zich als een kurkentrekker door het water beweegt : gieren en rollen, waar de autopiloot veel moeite mee heeft. Echt gevaarlijk is dit niet, wel erg vermoeiend. Je moet je voortdurend schrap zetten of je bewegingen zo goed mogelijk aan die van de boot aanpassen. Zelfs als je probeert te rusten of te slapen, moet je jezelf schoren of vasthouden, wil je niet van je bank of uit je kooi donderen.
De schipper heeft de stroming goed berekent, zodat we juist op de kentering aan de East Sheringdon aankomen. Nu kunnen we de ganse weg met stroom mee naar Lowestoft.
Kort na de middag komen we daar ‘moe, maar voldaan’ zoals dat heet, aan.
We verwennen ons met een lekker dineetje in de Harbour Inn. Nadien houden we het niet lang meer uit, we gaan met de kippen (of is dat aan boord met de vissen) op stok.

2010-07-28T18:01:00.001+02:00

26 juli

Reeds om kwart na zeven staat de havenmeester op onze boot te kloppen. Een vriendelijke kerel, die eerst vertelt hoe hij gisteren avond zijn schroef verloor tijdens het aanleggen en dan pas ter zake komt. Nu we toch aan de brandstof steiger liggen, tanken we eerst vol en verkassen we daarna naar een betere ligplaats. Met 11 pond en een beetje is dit hier onze goedkoopste jachthaven tot nog toe. Alles gaat er bovendien zeer familiaal aan toe.
In de namiddag brengen we een bezoek aan het stadje. De kant van de dokken is volledig in verval geraakt, na het verdwijnen van de vis industrie. Een nieuw centrum heeft zich echter ontwikkeld rond een overdekt winkelcentrum. Daar is het dan ook heel wat levendiger en properder. We struinen wat rond, doen onze boodschappen en keren op tijd terug naar de boot voor de weerberichten van Pinnenberg. Onze langste (nacht) tocht ligt namelijk in het verschiet : de 101 mijl naar Lowestoft.

2010-07-28T18:00:00.000+02:00

25 juli

In alle vroegte verlaten we Whitby, we hebben dan ook een lange tocht voor de boeg.
In totaal zullen we 12u30 nodig hebben om Grimsby te bereiken. In dezelfde tijdsspanne ben je met de wagen, vanuit Oostende, over de Spaanse grens. Toch gaat de vergelijking niet helemaal op – varen is heel wat rustiger. Vooral op een dag als vandaag, zonder wind en op een platte zee, als de ganse reis op de motor gaat. Alles wat je te doen hebt is uitkijken voor scheepvaart en kreeftenpotten en de capriolen van de fauna te bewonderen. Wij kunnen steeds weer genieten van jan van genten die als bommen in zee duiken, van papegaaiduikertjes die er klapwiekend over de golven vandoor gaan om dan toch nog snel onder te duiken of van een sporadische zeehond of dolfijn die even komt kijken naar wat er daar nu boven hun hoofd zwemt.
Je gelooft het niet, maar wanneer wij goed en wel de Humber zijn opgedraaid, begint het weer te waaien van jewelste. Omdat die wind dan ook nog eens tegen de sterke vloedstroom instaat, staat er op 1 2 3 een knobbelzeetje, waarvan wij doorpekeld raken.
Bij aankomst is er buiten een paar zatlappen in de clubbar, niemand meer te vinden. Van het zatte broederschap mogen we tot morgenochtend aan het fuel ponton blijven liggen.
Wij zijn lang genoeg in span geweest om niet verder te discussiëren – morgen zien we wel weer verder.

2010-07-24T19:20:00.003+02:00

24 juli

Whitby is te mooi om zo maar over te slaan. We blijven hier dus met plezier een dagje liggen. Deze morgen brachten we de boot in orde : motor nazien, diesel bijtanken voor motor en webasto en wat opruimen. Na de middag verkenden we de oost kant van Whitby. Omdat de brug niet werkt, moeten we een shuttle bus naar de overkant nemen. Er staan zoveel mensen aan te schuiven dat we zowel in het doorgaan als in het terugkeren pas met de tweede bus meekunnen. De Oostkant, met z’n smalle straatjes, pittoreske winkeltjes en de abdijruïne is dan ook de mooiste kant van het stadje. Om bij de abdij te komen moet je er wel een klim van 199 trappen voor over hebben, maar de wandeling die je er kunt maken maakt alles weer goed. Het voordeel is dan weer dat, tegen dat je weer beneden bent, je enorme dorst hebt. En er is toch wel een leuke pub juist aan de voet van de trappen zeker – als dat geen toeval is !
We houden een rustige avond aan boord, want morgen staat er 76 mijl op het programma.

2010-07-23T19:35:00.001+02:00

23 juli

Vandaag trekken we verder naar Whitby. Volgens de Reeds kunnen we pas om 12u weg, volgens mijn berekeningen echter zou het al om 11u gaan. Dus … kwart voor elf gooien we los, we bestellen de sluis, varen resoluut het zeegat in en … lopen vast – gelukkig efkes maar. ‘k Zal in september maar weer bij Octaaf op les gaan zeker ? River Tees , net bezuiden Hartlepool Marina is zeer druk bevaren. Drie slepers willen naar buiten, een reusachtige sleep wil naar binnen. Wij hebben een close encounter met een gas cargo ;-)
Grapje natuurlijk, zoiets als op de foto durven we alleen aan als de ‘grote’ voor anker ligt. We lopen bijzonder goed, niettegenstaande er nog een korte zwel overgebleven is van de harde noordooster van gisteren. Ook Whitby is druk – alles wil tegelijk binnen : de toeristen bark Endeavour, een Hollander, een super baren trekkende visser (waar hebben we dat nog gezien ?) en wij. Uiteindelijk wankelen we van boord tot boord rollend Whitby binnen – ik kan een paar vloeken aan het adres van de visser niet inhouden, best dat die geen Vlaams verstaat. De brug blijkt in onderhoud en dus constant open te staan. Aardig meegenomen. Na wat Babylonische spraakverwarring met de instructies van de havenmeester, vinden we toch onze juiste ligplaats. Tijd voor een terrasje, zo denken wij.

2010-07-23T19:33:00.000+02:00

22 juli en nog steeds in Hartliepool (zoals ze dat hier uitspreken)

Het miezert, het is koud en op zee staat er 5 tot 6 Bf met rukwinden tot 35 knopen. We kunnen leukere omstandigheden bedenken om op zee te gaan en blijven dus liggen. Het wordt een uiterst rustige dag met een wandelingetje, wat lezen en computeren, wat boodschappen … een perfecte illustratie van onze blog titel ‘Dolce far niente’.

2010-07-21T21:14:00.001+02:00

21 juli

Voor onze nationale feestdag heeft de weerman voor een hele dag zon (min of meer) gezorgd. Het is nu half zeven en we zijn nog niet nat geweest – integendeel – onze natte kazak begint helemaal gedroogd te worden. Genoeg over ’t weer. Vanmorgen gingen we omstreeks 8u30 door de sluis Royal Quays marina uit. We raken niet uitgepraat over hoe mooi en gezellig het er was. Ineens slaakt Jenny één van haar gillen. Ik ben meteen wakker om te zien dat de King of Scandinavia het grootste deel van de vaargeul opeist. ’t Is hier toch niet hetzelfde als in Oostende zenne ! Gewoon doorvaren en cool blijven zwaaien naar de passagiers lijkt de beste oplossing.
Kort na de middag liggen we alweer vast te Harlepool, deze keer aan de andere kant van de sluis. Veel moeten we hier niet meer zoeken, op de heenweg lagen we hier lang genoeg. Wij hopen dan ook dat de weergoden ons gunstig gestemd blijven (toch weer over ’t weer zeker !!) om morgen verder te kunnen.

2010-07-20T19:56:00.001+02:00

20 juli

Vandaag pakken we de metro naar Newcastle. Het station ligt op een kleine 10 minuten wandelen van de haven en deze wandeling voert dan ook nog eens door een prachtig park.
Newcastle is een erg gezellige stad, met vele leuke shopping centra en een aantal toffe bezienswaardigheden. Uiteraard brengen we een bezoek aan de mooie kathedraal. Het overvloedig prachtig houtsnijwerk binnen dit gebouw moet je echt gezien hebben. Ook de millennium bridge is een mooie constructie. Net over de brug kan je gratis binnen in de Baltic centre of contemporary art. De kunst die daar tentoongesteld wordt gaat wellicht ons petje te boven want wij vinden de kunstwerken die we geregeld van ons kleinkindjes krijgen, beter dan wat daar tentoongesteld staat. Eventjes stond Jenny ademloos toe te kijken, maar dat was toen ik met mijn rugzak aan één van deze werken bleef haperen en het ei zo na sloopte. Even bijkomen in mooi etablissement langs de kaai, was dan ook meer dan nodig.
Moe maar voldaan keren we naar de boot terug. Als we uit de metro stappen, begint het, ja … te gieten en komen we als twee verzopen … enz (je kan toch niet elke dag hetzelfde schrijven)

2010-07-20T19:52:00.001+02:00

19 juli

De 72 mijl naar Whitby hebben we onderverdeeld in 3 etappes van zo’n 24 mijl elk. Eerst en vooral willen we het rustig aandoen, maar daarbij speelt het weer natuurlijk ook een rol : we willen niet al te lang op zee in regen en wind zitten.
Dik ingepakt (zoals gewoonlijk tegenwoordig) vertrekken we rond 8 uur uit Amble en tegen de middag draaien we de River Tyne op, onze eerste bestemming. Twee mijl verderop gaan we door de sluis van de Royal Quays Marina en treffen we daar de mooiste marina tot nog toe – het doet wat denken aan Eastbourne van een aantal jaar geleden. Eerst ruimen we wat op en daarna worden de fietsjes opgetuigd om te gaan shoppen bij Tesco. Onze biervoorraad was tot dramatische hoeveelheden geslonken en daar moest dus hoognodig wat aan gedaan worden. We hebben zelfs nog andere boodschappen meegebracht. Op de terugweg krijgen we een ware stortvlaag over ons heen zodat we als twee verzopen waterkiekens op de boot terugkomen. Het blijft de rest van de avond gieten, maar wij genieten van Vlaamse stovers met frietjes en een leuke film op de laptop.

2010-07-18T19:38:00.001+02:00

17 en 18 juli

Gisteren hebben we een vrij rustige tocht gehad van Eyemouth naar Amble, wat niet belet dat we weer het ganse gamma voorgeschoteld kregen : kou, regen, zonneschijn, rukwinden, stroomrafelingen – het blijft een spannend gebied. Wij zeilen steeds in vol ornaat. Bij Jenny betekent dit : 2 T-shirts, 2 fleeces, een dikke gewatteerde body, warme broek, skikousen, skimuts, skihandschoenen en daarboven op een volledig zeilpak. En toch heeft ze het niet overdreven warm, zegt ze. Omdat we voor de optie ‘tegenstroom’ gekozen hadden (anders moesten we al om 4 uur vertrekken) duurt de reis een beetje langer. Veel stroom loopt hier niet, met uitzondering van rond de Farne eilanden. Toen onze snelheid daar tot 2,5 knoop terugliep, was het och eventjes ‘kopke krabben’. Toch waren we nog te vroeg in Amble en moesten we nog een kwartiertje toertjes draaien voor we over de drempel naar de marina konden. Wij hadden reeds van op zee opgeroepen en daarmee was ons plaatsje gereserveerd. D5 – precies dezelfde plaats als bij het doorgaan.
Zondag was het grote was en plasdag, zodat er voor niet veel meer tijd overbleef dan een wandelingetje door de duinen en langs de haven.

2010-07-16T21:46:00.002+02:00

16 juli

Zoals gewoonlijk nemen we na elke zeildag een rustdag en maken we van de gelegenheid gebruik om iets te bezoeken. Vandaag gingen we met de bus naar Berwick upon Tweed, een oud ommuurd middeleeuws grensstadje. Berwick ligt zowat op de grens tussen Engeland en Schotland en wie ooit de film Bravehart gezien heeft, weet dat die twee nogal geknokt hebben in de loop der geschiedenis. De ramparts, de stadswallen en de havenverdediging zijn dan ook de moeite van een bezoekje waard, net als de oude brug over de River Tweed en de victoriaanse spoorwegbrug. Ook het stadje zelf is gezellig zodat we van een aangename namiddag genieten. Bij Collin en Son hebben we verse kabeljauw gekocht die Jenny straks zal klaarmaken met champignons in witte wijn saus en gestoomde patatjes. Het water loopt me uit de bek terwijl ik dit schrijf.
Speciaal voor Emilie voegen we er deze keer een foto bij van oma.
’s Avonds is er op het kerkpleintje een voorstelling met schotse muziek, doedelzak band en volksdans. Leuk om nog wat van de lokale traditie te kunnen meepikken.

2010-07-15T19:56:00.001+02:00

Donderdag 15 juli

Morgenstond geeft goud in de mond ???
5u30 : de wekker loopt af en we duiken gezwind het bed uit. We hebben besloten dat Edingburgh de verste bestemming van deze reis wordt en vandaag keren we terug naar Eyemouth. Het vroege uur heeft alles te maken met het getij : zo lang mogelijk stroom mee en ruim voor laag water aankomen.
5u32 : we duiken terug het bed in – door de dikke mist zien we geen tien boten ver.
6u30 : tweede poging. Het zicht is beter : nog gene vetten maar toch voldoende. Deze keer zetten we door, forceren een versnellingske en varen reeds om 7u10 de haven uit.
Met de mist gaat het af en aan : nu eens zien we geen 200m in de ronde, dan weer verbeterd het zicht tot een meer comfortabele toestand. Rond 10 uur is hij dan grotendeels opgetrokken, maar een uur later krijgen we een plensbui op onze nek – toch sportief hé dat zeilen, dat je dit allemaal mag meemaken !
Nu ja, het voordeel is dan weer dat de wind krimpt en wat aantrekt, zodat we met halve wind toch nog goeie voortgang maken tegen de stroom die ondertussen gedraaid is. Ik ben content en dat is natuurlijk stom, stom, stom. Iedere zeiler weet toch dat je niet om wind mag vragen. Ik had het kunnen weten : de wind trekt steeds verder aan en het laatste uur worstelen we met meer dan 30 knopen. En wat dat betekent weet ook elke zeiler : alles wat niet vastligt begint aan een eigen vliegend leven en elk touw dat niet opgeschoten of aangehaald is krijg je ofwel met een zweepslag tegen je hoofd of draait zich ergens rond.
Rond drie uur mogen we ons zwaar weer aanlegkunsten nog eens tonen. Ik ben er niet rouwig om dat de helpende handen reeds klaarstaan.
Er is op één of andere manier blijkbaar geen lijn te trekken op het weer. Wij maken nu al voor de derde keer mee dat werkelijk alle bronnen er neffens kloppen. Vreemd.

2010-07-14T21:58:00.001+02:00

14 juli

Vandaag is in Schotland blijkbaar de herfst begonnen : regen, wind, mist en koud, brr.
Terug de bus op dus naar Edinburgh, deze keer om wat musea te bezoeken. We beginnen met het ‘National museum of Scotland’, een fantastisch museum waar je wel een hele dag in zou kunnen doorbrengen. Wij gaan er in vogelvlucht doorheen om een eerste indruk op te doen en zijn toch ruim twee en een half uur zoet.
Van daar wippen we binnen in net ‘Writers Museum’, ondergebracht in een schitterend oud herenhuis en waar Edingburghs beroemde auteurs, Scott (van Ivanhoe en Rob Roy) en Burns worden voorgesteld.
We sluiten af met de ‘National Gallery of Scotland’, waar heel wat oude meesters tentoongesteld staan – we treffen er zelfs werk van onze goeie ouwe Pieter Paul.
Een uitgeregende dag wordt op die manier toch nog op een zeer aangename manier doorgebracht.
Straks nog even de weerberichten uitpluizen om te weten of we verder kunnen of hier nog wat vastzitten.

2010-07-14T21:57:00.002+02:00

Vandaag staat Edingburgh op het Programma. De busverbinding vanuit Queensferry valt zeer goed mee : om de 15 minuten hebben we een bus, die ons in minder dan een half uurtje naar de stad brengt. Voor ons eerste bezoek aan de hoofdstad van Schotland nemen we de sight seeing bus. De allerbeste manier om een nieuwe stad en haar bezienswaardigheden te verkennen. Op korte tijd leren we dan ook heel wat van deze boeiende stad. Om onze kennis over de couleur locale nog wat meer diepte te geven, gaan we ook nog eens mee met een ‘ghost tour’. Een in 19 eeuwse kledij gestoken gids geeft een leuke en boeiende uitleg over de grimmiger kantjes van Edinburgh en zijn bewoners. Een pintje drinken in de oudste kroeg van de stad en rondstruinen langs de vele typische winkeltjes mag natuurlijk niet ontbreken. Nadat we ook nog eens het kasteel en een groot deel van de oude stad bezocht hebben keren we terug naar de boot. Door alle omleidingen hier, wegens het aanleggen van een tramtraject, valt het nog niet mee de juiste bushalte terug te vinden. We zijn dan ook opgelucht als na herhaalde vragen aan de buschauffeurs er eindelijk eentje is die ons terug ‘op het rechte pad’ brengt.

2010-07-14T21:55:00.001+02:00

Maandag 12 juli

De storm is gaan liggen, van 8 Bf naar 1 Bf in minder dan 12 uur tijd. Ook de zee valt hier meteen mee – we varen op een spiegel naar de Firth of Forth waaraan Edinghburg gelegen is. Vier uur later lopen we reeds voorbij Bass Rock, een oude gevangenis rots maar nu een kolossale Jan van Genten kolonie. Hier draaien we ook de Firth in. Al van heel ver zien we de spoorwegbrug over de fjord. De firth is een prachtig zeilgebied met eilandjes, dorpjes en vuurtorens op beide oevers. Na slechts acht uur varen – de hele tijd met stroom mee – bereiken we Port Edgar. Als we het havenkantoor oproepen krijgen we te horen dat er geen plaats meer is. Gelukkig was ik daarvan verwittigd en na wat zacht aandringen kregen we toch een vrij plaatsje toegewezen. Nog eventjes een verkennings wandelingetje in Queensferry, wat boodschappen en dan is het weeral tijd voor de aperitief en een rustige avond aan boord.

2010-07-10T20:16:00.002+02:00

10 juli

Vandaag liggen we dus verwaaid te Eyemouth en het ziet er naar uit dat we niet voor maandag zullen kunnen vertrekken. Niet zo erg, want tijdens dit weekend gaan hier de ‘herring queen’ feesten door. Vandaag werd miss haring gekroond en dit ging met heel wat ceremonieel gepaard – doedelzak band en al.
Het beste kwam echter van onze vrienden van de Zigzu. Clive had nog een oude dongle liggen waarmee je via het gsm netwerk op het internet kunt aan een behoorlijke snelheid. Die heeft hij mij zomaar cadeau gedaan, het enige wat ik nog moest doen was een pay & go voucher gaan halen bij de Coop en, joepie, we konden weer online. Wat een verbetering in deze woeste gewesten, waar internet nogal moeilijk te vinden is !

2010-07-10T20:14:00.001+02:00

Vrijdag 9 juli

We voelen ons al snel op ons gemak hier : een toffe pei van een havenmeester, een zeer relaxte stijl van haven, een authentiek kader en zeer vriendelijke mensen. ’s Morgens rommelen we wat aan de boot : afspuiten, opruimen, verhalen voor vertrekkers … en gaan we een vers visje en kreeft kopen – je kunt het slechter treffen. In de namiddag gaan we op stap langs het prachtige ‘Coastal Footpath’ naar St Abbs Head. We miskijken ons een beetje op de afstand en we moeten een km of twee voordien afhaken. Omdat het al laat is willen we de bus terug nemen. Als we in het kotje, ‘busje komt zo’ zitten te mijmeren, neemt een vriendelijk madammeke ons zo maar mee naar Eyemouth. Wij kunnen ons niet voorstellen dat dit bij ons ook zou gebeuren.

2010-07-10T20:12:00.001+02:00

Donderdag 8 juli

Het weerbericht van de Met Office :

BERWICK UPON TWEED TO WHITBY
24 HOUR FORECAST:
SOUTH OR SOUTHWEST, BACKING SOUTHEAST LATER, 3 OR 4.
SMOOTH OR SLIGHT.
SHOWERS THEN FAIR, RAIN LATER.
GOOD BECOMING MODERATE, OCCASIONALLY POOR LATER.

Dat ziet er goed uit. Rond de middag gooien we los en vertrekken we naar Eyemouth. We zijn nauwelijks twee uur bezig en de windmeter wil al weer niet meer onder de 20 knopen zakken. Nog wat later zien we ook van tijd tot tijd de 7 Bf verschijnen. Als we na de Farne eilanden moeten oploeven om naar Eyemouth voor te liggen wordt het dan ook duikbootje spelen met de golven. Bij het aanlopen van de haven had Murphy er nog eentje in petto voor ons. We hadden geopteerd om tussen de Hurkars (rotsen) door te varen en dit was voor een eerste keer Eyemouth niet de slimste oplossing. Slechts twee kabels voor de haveningang zagen we waar die lag en ik kan je verzekeren dat dit allesbehalve stimulerend voor de gemoedsrust is.
Eenmaal binnen zagen we meteen ook de Pat Panick liggen, zodat we direct wisten waar we langszij konden. We werden gelijk op de aperitief uitgenodigd door Las en Heidi en na 7 uur weg en weer klutsen klonk dat als muziek in de oren. Gesterkt door een drankje en een hapje, trokken we op pad op zoek naar een leuk restaurantje. Was dat een misrekening zeg, die Schotten sluiten hun keuken al om 8 uur ! We moeten er echter wreed uitgehongerd uitgezien hebben, want uiteindelijk riep een restauranthouder ons terug binnen nadat hij ons eerst naar de KKKKKKKKKKKKKKKKKCoop gestuurd had. Omdat het al laat was zei hij was er geen heilbot meer, maar wel nog veel KKKKKKKKKKKCod. We hadden onze beste pokerface nodig bij al deze vriendelijkheid.
Met een verrukkelijke tagliatelle met zeevruchten sloten we een typische dag ‘op reis met de boot’ af.

2010-07-10T19:47:00.002+02:00

Amble : 5, 6 en 7 juli

We hebben op onze laatste nacht te Blyth geen oog toegedaan. Het containerschip dat hier binnengelopen was, diende hoognodig midden de nacht gelost te worden. En dit ging gepaard met hééél wat kabaal ! Enfin, nu we toch wakker waren zijn we dan maar ‘au krieke du jour’ naar Amble gevaren dat zo’n kleine 16 mijl verder naar het noorden ligt. De voorspelde 3 à 4 werden uiteindelijk 5 à 6 en met uitschieters van 28 knopen werd het toch nog een pittig tochtje.
In Amble werden we buitengewoon goed ontvangen door een zeer behulpzame havenmeester – een meevaller van een marina, vooral omdat we van hieruit van plan waren één en ander te bezoeken.
Eerst zijn we naar het historisch plaatsje Warkwarth gewandeld, een mooie wandeling langs de Coquet rivier. De historische bezienswaardigheden zijn er legio : het kasteel, de oude kerk, de voetgangersbrug en verder langs de rivier de hermitage, een in de rots uitgehouwen kapel. Jammer genoeg konden we die niet bezoeken omdat ze maar een tweetal dagen voor bezoekers open staat en we op de verkeerde dag daar waren.
’s Avond verbroederen we met Clive en Chris van de Zigzu, uit Grimsby. We spoelen alle politieke en andere problemen van zowel Engeland als België door met bier en whisky – wat kan een mens van een geslaagde avond aan boord van zijn bootje, nog meer wensen ?
Daarna zijn we met de bus naar Alnwick geweest. Ook hier troffen we een prachtig oud stadje. Barter books, één van de grootste tweedehands boekhandels van de UK viel wat tegen met maar 2 m² nautische boeken, maar was anders zeker het bezoeken waard. Ook het kasteel en de prachtige tuinen ogen zeer mooi, maar je moet diep in de geldbeugel tasten, voor je hier binnenkomt. We hebben zoveel mogelijk gesjoemeld om zo veel mogelijk gratis te zien (wij zijn nochtans geen Hollanders, maar het moet ergens stoppen) en zo beleefden we toch weer eens een prachtige dag. Met het geld dat we aan entrees gespaard hebben, hebben we dan maar een paar typisch Engelse pubs bezocht – kwestie van cultureel toch nog iets mee te pikken.
Hoewel de wind voor het ogenblik nog zijn liedje in de stagen zingt, belooft de voorspelling voor morgen beterschap en dan kunnen we naar Eyemouth – Scotland at last!

2010-07-10T19:46:00.001+02:00

Zondag 4 juli liggen we verwaaid – gale 8 to severe gale 9 is niet echt wat we graag hebben. Ook Las en Heidi van de Pat Panick uit Nieuwpoort, zijn hier ondertussen binnengelopen om even te schuilen. De kennismaking verloopt aangenaam, bijna spijtig dat ze dezelfde avond alweer verder trekken – de werkende mens heeft immers minder tijd dan de gepensioneerde ;-)

2010-07-03T21:59:00.001+02:00

Zaterdag 3 juli

Vandaag zijn Jules en Lea terug naar huis vertrokken. We hebben een leuke tijd samen doorgebracht. Omdat we over een auto beschikten, konden we wat meer van het achterland bezoeken. Zo hebben we een leuke dag doorgebracht in York – een prachtige middeleeuwse stad – en zijn we de volgende dag de historie ingedoken met een bezoek aan Hadrians Wall en één van zijn Romeinse forten. Tweemaal indrukwekkend, elk op hun eigen manier.
Ondertussen zijn Jenny en ik ook verder getrokken naar Blyth, de basis van de Royal North Humberland Yacht club. Zij hebben hun clubhuis in een oud lichtschip – erg charmant.

2010-06-28T16:17:00.002+02:00

27 juni : naar Hartlepool

Hoe we ook rekenen, het komt niet uit : we moeten rekening houden met het draaien van de brug in Whitby, de hoogte van het tij in Whitby, de draaiuren van de sluis te Hartlepool, gecombineerd met de diepte van het aanloop kanaal. Ofwel zijn we te vroeg, ofwel te laat. In de ‘Big Mac’ vinden we echter een zinnetje, dat je voor een short stay terecht kunt in Victoria Harbour, de commerciële haven van Hartlepool. Dat verandert de zaken – we nemen de laatste brug van 7 uur ’s morgens en stomen wreed op ’t gemak naar Hartlepool. Je raad het nooit : er is weer eens geen wind of telt 1,4 knoop recht op kop ook mee ? Zo’n kleine vijf uur later mogen we na wat gepalaver met de verkeersleiding de Victoria Haven binnen. We pikken een plaatsje aan een vrije stijger in de kleine marina die daar ondergebracht is. Alle leden van de plaatselijke jachtclub zijn buitengewoon vriendelijk. Eén voor één komen ze ons vertellen dat we welkom zijn en dat we op de plaats liggen van een grote rode vissersschuit. Wij doen telkens alsof het de eerste keer is dat we dat horen. Uiteindelijk komt de visserman toch niet opdagen en kunnen we gewoon blijven liggen tot er genoeg water staat om naar Hartlepool Marina te lopen. Eind goed al goed – omstreeks half drie liggen we vast achter de sluis en kunnen we beginnen met de boot af te spuiten (het zand dat we in Oostende geladen hebben, kappen we hier over boord) en Hartlepool te verkennen. Morgen komen de vrouwtjes, we genieten van onze laatste vrije momenten (grapje – haha).

2010-06-28T16:15:00.002+02:00

26 juni

Een rustdag vandaag. Eerst vullen we water en mazout bij en dan gaan we op verkenning.
Whitby is zeer pittoresk en toeristisch. We bezoeken de Kerk van St Mary’s en de erbij horende abdij ruïne. In het oude stadsgedeelte staan snuisterijen winkeltjes op elkaar gepakt. Zelf vind ik na wat snuisteren een leuk boek in een tweedehands bookshop. Ook een kipper kopen in de haringrokerij staat – op aanraden van Dolf- op het programma. Zeer lekker die vers gerookte kippers ! Eén nadeel echter, ze houden blijkbaar niet van Fosters Lager, want ze blijven er nog de ganse namiddag in rondzwemmen. We sluiten af met kip met paddenstoelen en een concert aan boord van Zwerver. Onze Hollandse buren laten we meegenieten van Peter Koelewijn.

2010-06-28T16:08:00.002+02:00

24 – 25 juni

Op donderdag 24 juni verlaten we omstreeks 11 u Lowestoft met bestemming Grimsby. Absoluut geen wind en een zeetje als een spiegel. ’t Begint weer al goed, maar Zwerver is toch een ‘gecamoufleerde’ motorzeiler – dus vooruit met de geit. ’t Voordeel van zo’n plat zeetje is natuurlijk dat we bijzonder goed opschieten. Ter hoogte van de hoek van North Foreland besluiten we dan ook maar meteen door te steken naar Whitby. 10° opsturen en klaar is kees. Opeens is de vitesse er uit, de snelheid loopt terug naar 4 knopen. Tot bovenmaat van ramp hebben ze nog één of ander werkplatform net voor onze neus gelegd. Zoveel water aan alle kanten en dat moet hoognodig net op onze koers ! Als we (zo weinig mogelijk) koers verleggen om al hun brol te omzeilen, worden ze toch nog nijdig omdat we binnen de 500m van hun installatie komen – zeveraars. Om de moraal wat op te peppen steken we een cdje in. Na een schijfje Duitse marsmuziek, CCR en dixieland is de snelheid terug opgelopen tot een acceptabele 5,7 knopen. We worden getrakteerd op een schitterende zonsondergang en gaan tevreden de nacht in. Jules neemt de eerste wacht. Uiteindelijk zijn we 27 uur onderweg als we Whitby binnenlopen – ’t wa tiet dat tuut wa. Wat pints en een steak pie later, vallen we als een blok in slaap.

2010-06-23T19:18:00.003+02:00

22 en 23 juni 2010

Op dinsdag 22 juni kunnen we eindelijk vertrekken. Na een week van veel te harde wind, is er nu helemaal geen wind meer. Na zolang wachten mag een mens echter niet klagen. De motor moet bij en maakt overuren. Wanneer we na een dikke 15 u varen Lowestoft bereiken, vinden we de haveningang pas na heel wat zoeken – niet eenvoudig met de zon in je ogen en wanneer je niet weet waarnaar je moet kijken. Nu, ondertussen zijn we weer ervaringsdeskundige geworden ;-)
Als we de marina binnenlopen ligt die weer eens vol wedstrijdboten – ik lijk hierop een patent te hebben. Nu is het de Round Britain & Ireland race die hier neergestreken is.
Toch vinden we nog een open plekje om onze Zwerver in te wringen, we hebben zelfs elektriciteit.
Nog rap een hapje gaan eten en dan een wedstrijdje om ter eerst in slaap vallen – over de uitslag zijn we het niet eens.
De woensdag gebruiken we met wat rond kuieren in Lowestoft. Heel veel valt hier niet te beleven, maar we vervelen ons niet. En dorst dat we hebben ! De meeste pubs durven we niet in, want die zitten afgeladen vol Engelse voetbalsupporters.

2009-08-10T13:04:00.000+02:00

Maandag 10 augustus

Ondertussen zijn we al een week of twee terug in Oostende. Van uit Fécamp zijn we via Dieppe naar Boulogne gevaren. Omwille van het minder goede weer dienden we hier een extra dagje te blijven liggen. Een aangenaam extra dagje echter, want ook hier troffen we RYCO vrienden : Stresless met Dirk en Sonja en Morning Star met René, Paula en Peter. Na nog een tussenstop in Duinkerken kwamen we uiteindelijk op 26 juli terug thuis. De warme verwelkoming door onze vrienden en de ‘grote lijn bevlagging’ die Luc op onze nieuwe ligplaats had aangebracht zullen we ons nog lang herinneren.
De cirkel is rond. Een mooie zeilreis, over twee seizoenen verspreid, is hiermee afgesloten. De herinneringen aan de vele mooie plekjes die we bezochten en de vrienden die we onderweg ontmoet hebben, zullen we zeker koesteren.

2009-07-21T12:39:00.002+02:00

Dinsdag 21 juli, Fécamp

Maandagmorgen zijn we inderdaad in alle vroegte uit Cherbourg kunnen vertrekken. De zondagavond loeide er nog 27 knopen wind door de jachthaven en een paar uur later was alles op en moesten we op de motor naar Le Havre. Elf lange uren. Bij aankomst troffen we den Dolf en na een paar aperitiefjes bij Dolf en Christiane aan boord, was het leed snel vergeten.
Vandaag zijn we dan samen (alé je weet wel hé, Dolf begon met achtersprong en eindigde met veeeel voorsprong, zoals gewoonlijk godverdomme) naar Fécamp gezeild. Eindelijk eens zeilen na vele mijlen op de motor – we hebben zelfs nog moet reven, gelukkig waren we de kunst nog niet verleerd.

2009-07-18T19:26:00.001+02:00

Zaterdag 18 juli – Cherbourg

Donderdag was inderdaad D-day. Op de middag stond er voldoende water boven de drempel van St Peter Port en konden wij buiten varen. Cap de la Hague was net bezeild, maar toch besloten we de motor te laten bijstaan, omdat de wind nogal licht uitviel. Wij mochten toch niet te laat aankomen om naar het restaurant te gaan nietwaar. Op die manier klokten we toch de 10 knopen in de Raz Blanchard en dit op volle neap ! Onderweg hebben we zo’n 150 boten voorbijgestoken. Kluchtje ? Nee hoor, de Tour des ports de la Manche race was ook onderweg naar Cherbourg en met die lichte wind lagen die zowat te dobberen – leuk hé, dat wedstrijdzeilen. Enfin, wij waren op tijd binnen, hadden plaats zat om aan te leggen, waren op tijd voor ons restaurantje en waren al een uur of twee afgemeerd toen een vreselijk onweer losbarste. Sindsdien is het eigenlijk niet meer gestopt met stormen en regenen. Wij lijken weer een fantastische juli maand te zullen meemaken. Wij wachten af, zoals het overgrote merendeel van de boten die hier liggen en controleren dag na dag de weersvoorspellingen. Maandag een kansje ???

2009-07-18T19:23:00.003+02:00

Guernsey, dinsdag 14 juli

We zijn in de hemel. Gisterenavond heeft St Peter ons binnengelaten door zijn Port. Voor wie dit flauwe grapje niet begrijpt omdat hij/zij de streek niet kent : wij zijn dus in St Peter Port op het eiland Guernsey. Gisteren namiddag zijn we hier toegekomen vanuit Lézardrieux, een tussenstop na Trébeurden waar we maar één nacht bleven. Pas ’s avonds konden we de marina binnenvaren – een drukte van jewelste. Aan de wachtstijger lagen de boten 7 rijen dik.

Vandaag hebben we Guernsey als wandel eiland ontdekt. Prachtig natuurschoon, maar een stevige wandeling met heel wat klimwerk. We zij dan ook zo ver mogelijk doorgelopen om daarna met de bus terug te keren. Een vriendelijk madameke, aan wie we de weg vroegen, bracht ons meteen naar de juiste ‘busstop’ – je moet maar ‘chance’ ‘hebben.Voor morgen staat er 5 tot 6 Bf met uitschieters tot 40 knopen op het weerbericht. Ideaal weer om de Raz Blanchard … niet te nemen en nog wat meer van het eiland te zien. Cherbourg zal moeten wachten tot donderdag.

2009-07-11T18:05:00.002+02:00

Trébeurden, zaterdag 11 juli

Donderdag zijn we op een wastobbe zeetje, zo’n zeetje dat ontstaat wanneer stroom, wind en zwel allemaal in een andere richting lopen, naar Trébeurden gevaren. Ook Jerom, onze autopiloot had last met koers houden. Bij het aanlopen van de haven moest ik zelfs overnemen om niet op de rotsen te lopen.
Trébeurden is een goeie etappe haven. Alle voorzieningen, proper sanitair, gratis Wifi en gratis navette die je overal naartoe brengt. We nemen dan ook meteen het arrangement voor 3 dagen. Het weer ziet er toch niet veelbelovend uit voor de komende dagen en het komt een stuk goedkoper uit.
Vrijdag brengen we een bezoekje aan Lanion, een mooi Bretoens stadje en zaterdag gaan we wandelen langs de allermooiste ‘sentier côtier’ van Bretagne : die van Perros-Guirec naar Ploumanac’h, langs de roze graniet formaties. Je ziet wel, vervelen doen wij ons nooit.

2009-07-09T10:11:00.001+02:00

L’Aberwrac’h, donderdag 9 juli

Na een paar verwaaidagen in Camaret, zijn we gisteren zonder al te veel moeite door de Raz du Four gevaren. Alleen aan het begin, rond Les Vieux Moines en aan het einde, bij het ronden van Le Four troffen we wat ruigere omstandigheden. Daartegenover stond dat we om en bij de 8 knopen over de grond liepen, zodat we de reis toch als plezierig hebben ervaren. We vieren onze aankomst op het Kanaal met een etentje (lekkere mosseltjes) in “l’abri du canot”, een zeer leuk restaurantje bij de haven.
Omdat er verder niet veel te beleven valt in l’Aberwrac’h, varen wij straks verder naar Trébeurden.

2009-07-05T21:02:00.002+02:00

Zaterdag 4 juli

We zijn terug in Camaret. Het passeren van de Raz de Sein was een fluitje van een cent. Alles werkte in ons voordeel : goeie timing, kalme zee en neap. Gelukkig maar, want we waren beiden erg moe na een ruige nacht op de ankerplaats van Audierne. Een stevig windje zorgde voor korte, steile golfjes zodat de boot continu erg oncomfortabel schroefde (een combinatie van rollen en stampen). We hebben dan ook weinig of niet geslapen.
Hier in Camaret wachten we nu de juiste condities af om het hoekje om te gaan – letterlijk dan. Door de volgende race, de Raz du Four, ga je van op de oceaan terug naar het Kanaal. Daarbij rond je het einde van de wereld : Finistère. We willen er natuurlijk zeker van zijn dat wij niet –figuurlijk dan - het hoekje omgaan ;-)
Zondag, rustdag. We slapen lekker uit van onze vermoeiende nacht te Audierne. Voor de rest brengen we de boot in orde, gaan we boodschappen doen en struinen we wat rond in het leuke plaatsje. Ook gaan we een paar ateliers bezoeken in het Quartier des peintres. Voor alle zekerheid doen we nog een wasje, voor het geval we morgen onverhoopt toch verder zouden kunnen. Het ziet er echter niet goed uit. De voorspelde 5 à 6 Bf uit het NW betekend te veel wind tegen tij om door de race te gaan.

2009-07-04T18:21:00.002+02:00

Vrijdag 3 juli

Van Ile de Groix zij we naar Concarneau gevaren, voor ons geen onbekende. We zijn er een dagje gebleven om te zien of alles nog in orde was. En inderdaad, de omwalde binnenstad was nog steeds even gezellig en ons stamcafé ‘Le Comptoir’ stond nog steeds op zijn plaats. De Leffe van ’t vat smaakte nog even voortreffelijk en de aperitiefhapjes die erbij geserveerd worden mogen er nog steeds zijn. Wij tevreden dus.
Tussen Concarneau en Camaret ligt de Raz de Sein. Bij minder goede weersomstandigheden een gevaarlijk stukje water met razende stroomversnellingen. Tijd voor tactiek dus : eerst en vooral kiezen we twee dagen behoorlijk weer en vervolgens delen we de reis in twee stukken op. Eerst naar Audierne, vanwaar de Raz goed getimed kan aangelopen worden en ’s anderdaags naar Camaret.
Vrijdagmorgen staak Meteo France – perfecte timing voor ons dus. Maar goed, het weerbericht van donderdagavond was goed genoeg en we vertrekken dan maar. Nauwelijks een uur onderweg, of we krijgen al een flinke bui in onze nek, met windsnelheden van om en bij de 20 knopen. Amaai, moeten we straks zo op een boei gaan liggen ? Gelukkig klaart het in de namiddag uit en treffen we alsnog redelijk goed weer op de ankerplaats van St Evette. Zodra we een boei hebben opgepikt, blazen we de dingy op en gaan we naar de kant voor een verkenning. De buitenboordmotor wil niet starten (ik heb toch een speciale band met motoren nietwaar) dus moeten we roeien. In het doorgaan roeien we samen, maar in het terugkeren laat ik Jenny het werk doen – kwestie van haar in conditie te houden.

2009-07-04T18:18:00.001+02:00

Dinsdag 30 juni

Maandag. Ons volgende eiland, île de Groix, ligt maar een boogscheut van 22 mijl verder naar het noorden. Op een goeie 4 uur is de klus dan ook geklaard en varen we het kleine maar drukke haventje ‘Port Tudy’ binnen. We dienen wat motorgeweld te gebruiken om ons tussen de vingerponton en een dikke Oceanis 36 in te wringen, maar dan hebben we ook een leuk plekje. We hebben nog niet kunnen zeilen, maar het weer blijft uitstekend en de zee kalm – je hoort ons dus niet klagen.
Vandaag worden we volledig ingebouwd wakker. Een coastertje heeft kans gezien zich achter de jachten af te meren en wordt met veel lawaai gelost. Gelukkig willen we vandaag niet weg, maar eerder een stukje van het eiland zien. In de late voormiddag gaan we op stap om de ZO-lijke helft van het eiland te omwandelen. Zoals gewoonlijk nemen we de ‘sentier côtier’ en zoals gewoonlijk kunnen we van een prachtige natuurwandeling genieten. Een picknick op een mooi strandje en een afsluiter met een Leffe van ’t vat op een haventerrasje – er zijn minder mooie dagen denkbaar !

2009-06-28T20:05:00.002+02:00

Zondag 28 juni

Gisteren zijn we op 7 uur van Noirmoutier naar Belle Ile gevaren.Van de Vendee terug naar Bretagne. Het is weekend en prachtig zomerweer. Le Palais loopt dan ook bomvol. Als om 19u15 de ‘gate’ opengaat wil iedereen er natuurlijk tegelijk door. Dit is één van de toeristische attracties van het eiland. Als de sluiswachter dan ook nog eens tussendoor de voetgangersbrug terug naar beneden laat om de toeristen een beter zicht te geven, is de malaise compleet, met jachten die ternauwernood kunnen stoppen en proberen rechtsomkeer te maken. Enfin, we geraken binnen zonder kleerscheuren en we meren af met een sardientjesgevoel : de boten liggen vijf dik aan weerskanten van de haven, pak op pak.
Vandaag weten we een plaatsje te versieren in de basin de la Saline – veel rustiger en met vingerpontons. Na een flinke maar mooie wandeling langs een stuk van de GR 34 proberen we ’s avond nog wat te skypen via de gratis internetverbinding. We hebben wisselend succes door de zwakke verbinding.

2009-06-28T20:04:00.001+02:00

Donderdag 25 en vrijdag 26 juni : île de Noirmoutier

Het weerbericht ziet er goed uit – allé ’t is te zeggen : er kan gevaren worden. Omstreeks 8u30 gooien we dan ook los en vertrekken we richting l’Herbaudière op het eiland Noirmoutier. Het beetje wind dat er staat, staat natuurlijk pal op de neus, maar niet getreurd, dit is een uitstekende gelegenheid om de motor te testen (heb ik dat niet eerder ook eens geschreven). Een eerder langdradig saaie tocht wordt afgesloten met een spannende navigatie tussen ondieptes door om de haven aan te lopen. Bij aankomst hebben we geluk, een Engels jacht vertrekt net en we kunnen hun plaats inpikken. En dan komt het aller spannendste moment : het optillen van het motorluik – droog !!, geen olie, geen diesel, geen water … oef en joepie.
Vrijdag verkennen we per fiets het eiland. We vinden het beiden een mooi eiland dat palourdes en andere schelpdiertjes. Jenny praait twee van deze rakelaars en ontfutseld hen het recept voor het klaarmaken van deze lekkernijen. Het stadje Noirmoutier biedt een leuke variatie van cultuur en winkelmogelijkheden en overal kom je prachtige, witgekalte huisjes tegen, sommige in ware villa stijl. De mooiste hebben bovendien uitzicht over een van de vele mooie baaitjes. We beleven dan ook een aangename namiddag.

2009-06-24T12:02:00.001+02:00

We zijn net terug van een heerlijke trektocht door de Picos de Europa. De Picos staan bekend om hun natuurschoon en hun woeste hooggebergte. Van dit alles hebben we de afgelopen dagen dan ook met volle teugen genoten. Dank zij de voorbereiding die we thuis deden konden we redelijk makkelijk de soms wel zware wandelingen aan. Hoogtepunten waren :
De steile klim langs smalle bergpaden en door de sneeuw naar de Vega de Uriellu, de berghut gelegen aan de voet van de Pico de Uriellu.
De omwandeling van Sotres, het hoogst gelegen dorp van de Picos met prachtige vergezichten en een flora die uitbundig in bloei stond.
De moeilijke afdaling langs smalle steenpaden en diepe ravijnen naar het dorpje Bulnes dat tot 2000 alleen te voet bereikbaar was.
Morgen vertrekken Sofie, Sander en Emelieke terug naar huis. Ook wij kloppen het stof van Zwerver en trekken verder.

2009-06-24T12:01:00.000+02:00

Woensdag 27 mei

Zo, we zijn terug in Sables d’Olonne. Ik voel mij precies een jojo.
De tocht hier naartoe is vlot verlopen, deels op motor, deels onder zeil. Alleen onder weg heb ik de franse douane moeten ‘wegjagen’. Ze kwamen op volle zee, in een ongemerkte boot op mij afstuiven. Toch geen piraten in de Vendée, dacht ik eerst. Ze wilden langszij komen, maar met een zwel van minstens twee meter zag ik dit niet zitten. En ik had al zeker niet veel goesting om in een dergelijke zeegang mijn zeilen te bergen. Toen ik ze vroeg hun zodiac te water te laten en mij zo te ‘enteren’, volstonden ineens gewoon een paar vragen. Rare jongens die fransen.
Enfin toch ook wat goed nieuws : bij aankomst geen druppel diesel meer in de bilge, alleen het lekske olie. Als ik mij na deze controle met een goed gevoel bij de havenmeester ga melden, weet die kluchtegaard mij te vertellen dat ik maar een tweetal nachten kan blijven – druk druk druk . ’t Is nie waar hé !! Ik troost mij met de gedachte dat het een jonge gast is die waarschijnlijk niet al te veel in de pap te brokken heeft. Morgen stapke hoger dus.

Donderdag 28 mei

Na een stevig ontbijt en een lekkere douche trek ik fris en vastberaden naar het secretariaat. Na wat pleiten krijg ik dan toch een plaats voor 4 weken. Wat verder van douches en havenkantoor afgelegen, maar met alle nutsvoorzieningen en een hek dat kan afgesloten worden. Meer moet ik niet hebben, per slot van rekening heb ik voor de verplaatsingen mijn vouwfietske en bovendien lig ik hier dichter bij het centrum.
Ik heb afgesproken dat Jenny, Sofie, Sander en Emelieke mij hier komen ophalen om vervolgens van hieruit naar de Picos te reizen voor onze trektocht.
Hoe het daarna verder moet laten we voorlopig in het midden. Wij hebben gelukkig een open plan, waarbinnen alles kan en niets hoeft.
Ik moet hoognodig weer beginnen ‘petraiten te trekken’, want zo wordt het een saai verslag.

Dinsdag 26 mei - Royan

2009-05-26T19:11:00.001+02:00

Eerste werk : Sablaise Nautique opbellen. De eigenaar gaat met zijn mecanicien overleggen en belt mij later terug op. Ondertussen raad hij mij aan de boel zo goed mogelijk op te drogen en de motor een uur of twee te laten draaien. Zo gezegd zo gedaan. Het diesellek vind ik zelf : er druppelt mazout langs de ontluchtings schroef. Een nieuwe pakking steken en klaar is kees. De olie begint pas te verschijnen als de motor goed warm is. In het namiddag gesprek met Sablaise Nautique geef ik dit door als uitleg. Klantvriendelijk als ze zijn willen ze het werk onder garantie overdoen, maar dan moet ik voor volgende week dinsdag, wanneer ze mij op de rol kunnen zetten, terug in les Sables zijn.
Ik ga wat rondwandelen in Royan en doe meteen wat boodschappen. Terug aan boord bak ik een broodje en ga ik met de laptop de weerberichten ophalen. Het ziet er goed uit voor morgen, ik kan terug vanwaar ik kwam. Hiermee mis ik wel mijn start en moeten we andere afspraken maken voor onze trektocht naar de Picos. Jenny is op de hoogte en regelt het nodige aan het thuisfront. We zien later wel verder.
Geen foto’s deze keer – ik ben niet erg ‘in the mood !’

Van Sables d'Olonne naar Royan

2009-05-26T19:10:00.000+02:00

Wind : variabel 2 tot 4 – mer peu agitée – 1,5 a 2m zwel uit NE
Om 5u30 gooi ik los in les Sables. Het is nog donker als ik al vertrek en toch heet dit pleziervaart. Er staat weinig of geen wind, maar geen nood : ideaal om de motor eens uit te testen. Na een uur of 9 pruttelen bereik ik dan ook keurig op tijd de 2a uiterton van de Gironde. Als ik twee uur later de aanloop van Royan opdraai, pakken donkere onweerswolken zich samen. De wind trekt ineens op naar 25 knopen, maar toch kan ik even later met hulp van een vriendelijke zeiler veilig aanleggen. Net op tijd ben ik zo aan het denken, als ik ineens, uit het niets, een ongelofelijke plensbui in mijn nek krijg terwijl ik nog met mijn lijnen bezig ben. Als een verzopen rat kruip ik aan boord. Daar wacht mij een tweede onaangename verassing. Als ik het motordeksel optil zie ik een mengsel van olie en diesel in de bilge staan. Miljaarde, miljaarde. Ik baal mij te pletter.
Uit kolere kap ik een ferme gin in mijn kas, daarna ga ik wat wandelen om te kalmeren en tenslotte kruip ik moegebaald om half tien in mijne kip.

Sables d'Olonne - zondag 24 mei

2009-05-24T12:19:00.004+02:00

Vandaag vertrok Jenny terug naar huis. Na een klein weekje flink doorwerken hebben we samen onze "Zwerver” weer vaarklaar en bewoonbaar gekregen. Natuurlijk was het niet alleen werk, kommer en kwel. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons nog onbekende hoekjes van les Sables te bezoeken en de plaatselijke neringhouders wat te sponsoren.
Verleden woensdag kwamen hier bovendien onze Engelse vrienden van “Salifi” aangewaaid. Speciaal om ons te zien zijn ze van La Roche Bernard, waar ze een ligplaats hebben, naar hier toe gezeild. Zo hadden we meteen weer gezelschap bij het aperitieven. Na een reparatie in hun mast, waarvoor ik wat gereedschap en reserve onderdelen van Zwerver gebruikte, nodigden Bob en Maggie ons uit voor een schitterend drie gangen menu aan boord van hun Salifi – we hadden een heerlijke avond samen.
Gisteren zijn we met z’n allen naar de prijsuitreiking van de Vendée Globe getrokken. Een multimedia spektakel van jewelste, met vuurwerk en al. Zomaar eventjes 120.000 mensen kwamen hiervoor op het strand van Sables d’Olonne samen.
Maar nu zijn ook deze vrienden terug naar hun stek vertrokken. Het begrip ‘solo’ begint zo langzamerhand door te dringen. Wanneer het weer het toelaat kan ik morgen aan m’n eerste tocht beginnen – straks maar eens de meteo van het internet plukken.

Weer in de startblokken

2009-03-30T10:52:00.002+02:00

Een tripje over en weer naar les Sables d'Olonne - een drietal dagen wrijven, waxen, schuren, schilderen, prutsen ... en Zwerver is weer klaar voor nieuwe avonturen. Alleen moet er nog een pakking vervangen worden in de motor, maar dit laat ik aan 'Sablaise Nautique over. Die mensen hebben overigens tot nog toe keurig werk verricht.

Op 15 mei gaat de boot terug in het water. De vertrekjeuk wordt er niet minder om.

Diashow afscheid Jenny

2008-11-16T18:33:00.001+01:00

En turelureluut, 't vertellingske is uut

2008-09-13T16:00:00.001+02:00

Vrijdagmorgen maken wij ons op het gemak klaar. Het weerbericht ziet er goed uit, zowel wind als zwel komen van achter. Voor de zoveelste keer laat de startmotor ons in de steek, wat extra spijtig is nu Sables d’Olonne bezeild is. Toch genieten we van de snelheid die wij motorzeilend meekrijgend van een zwel van zo’n 3 meter. Spectaculair en toch rustig. Andere boten, vuurtorens en hoge gebouwen verdwijnen van tijd tot tijd volledig en springen dan opeens weer te voorschijn als een opduikende duikboot. Een kleine vijf uur later liggen we dan ook alweer vast in de grote jachthaven van Sables d’Olonne. Wat ons meteen opvalt is de grote mate van boot service die hier aanwezig is. We spreken af om morgen de mogelijkheden te bekijken om hier in winterberging te gaan en meteen alle probleempjes met de motor te laten herstellen.
Zaterdag vinden we inderdaad een werf die nog een plaats voor ons heeft. Ze bieden een uitstekende service en kunnen het volledig takenpakket voor hun rekening nemen. Door winterberging op het droge te combineren met de motor reparatie, sparen we bovendien nog flink wat uit.
We hakken de knoop door, we gaan niet verder dit seizoen. Volgende week vrijdag gaat de boot op de kant en laten we hem in de bekwame handen van ‘Les Sables Nautic’ achter.
Morgen zien we al de eerste vrienden terug. Jules en Lea komen op bezoek en wij kunnen aansluitend met hen mee terug naar Oostende. Wij kijken er naar uit om samen met hen nog een leuk einde aan onze eerste grote bootvakantie te breien.

Tot straks, thuis of op de RYCO.

Kris en Jenny

Ile d'Yeu

2008-09-13T15:56:00.001+02:00

Het weer is goed voor de verandering en we verheugen ons al op het tochtje naar Ile d’ Yeu. We krijgen echter opnieuw problemen met de demareur. Pas een half uur later dan voorzien en na heel wat prutsen met de bedrading van de startmotor kunnen we vertrekken. Ik weet zo ongeveer waar het probleem schuilt, maar ik kan er niet goed genoeg bij om het definitief te (proberen te) repareren. Het ergste is de onzekerheid die dit probleempje geeft. Ik durf gewoon op zee mijn motor niet meer af te zetten, uit schrik dat ik hem niet gestart krijg in zicht van een onbekende haven. Niet dat onze bestemming ineens bezeild is – dat zou te mooi of beter te frustrerend zijn.
Maar goed, na een rustige tocht komen we op Yeu aan. Er is plaats zat in de mooie marina. De vingerpontons zijn bijna even breed als de pontons van de RYCO, de douches en toiletten zijn netjes en alle nutsvoorzieningen liggen op loopafstand. In september is bovendien alles nog flink goedkoper geworden. Voor onze ligplaats betaalden we in de laatste 3 havens tussen de 13 en de 16 €.
’s Avonds kunnen we in de kuip van een prachtige zonsondergang genieten – hoe lang is dit niet geleden ?
Woensdagavond gaan we slapen met zomerweer, donderdagmorgen is het weer herfst. Toch willen we iets van het eiland zien. We tuigen de fietsjes op, steken ons in regenpak en gaan op verkenning. Yeu steelt meteen onze harten met zijn zuiders aandoende witte huisjes, vele onverharde wegen, prachtige natuur en de algemeen relaxte sfeer die er heerst. Eigenlijk zouden we hier nog wat langer willen blijven maar toch spreken we af dat we morgen vertrekken als de meteo het toelaat.

Pornichet

2008-09-13T15:54:00.002+02:00

Maandag is het dan weer zover. We plooien alles op, maken de boot zeeklaar en vertrekken naar onze volgende bestemming, Pornichet. Het zonnetje schijnt en even ziet het er naar uit dat we een heerlijk zeildagje tegemoet gaan. Wanneer we echter de baai uitvaren, ruimt de wind mee en komt nu vrijwel pal op de neus. Ook heeft het onstuimige weer van de laatste dagen een knobbelzeetje achtergelaten, waarin Zwerver van tijd tot tijd stil valt. Er blijft van ‘heerlijk’ niet veel over. Met wind, zee en stroom tegen hebben we dan ook bijna 7 uur nodig om de 31 mijl te overbruggen.
De jonge gasten die met hun speedboot naast ons liggen vullen het begrip ‘bootplezier’ op een originele manier in. Zij doen aan foil-boarding, het allernieuwste snufje op waterski gebied. Zij gaan bij voorkeur ’s avonds in het donker ‘foilen’, begeleid door luide, opzwepende muziek. Hun bootje is dan ook extra uitgerust met schijnwerpers en 2 kloeke luidsprekers. Wanneer ze ons over hun hobby vertellen, lekt het enthousiasme van hen af. Als ze even later met een grote grijns vertrekken, schalt de Brabançonne uit hun luidsprekers. Wij staan perplex. Zou dit betekenen dat de Franse jeugd beter weet hoe het Belgisch volkslied klinkt dan onze eigen eerste minister ?
Tegen de verwachtingen in, valt Pornichet als stadje aardig mee. We blijven nog een dagje om er wat meer van te zien en om een fietstochtje te maken langs het 7 km lange strand van La Baule. Zo laat op het seizoen (en weer eens met minder goed weer) ligt het strand er verlaten bij. Op zich is dit niet zo erg, maar dit betekent ook dat alle beach bars gesloten zijn en dit is andere koek !

Nog te Crouesty

2008-09-13T15:53:00.000+02:00

Zo’n stormpje trekt niet in 1 2 3 voorbij natuurlijk. Pas zondag begint het wat te minderen en kunnen wij zo langzamerhand ons weer beginnen klaar te zetten om verder te trekken. Ondertussen bussen we nog eens naar Vannes en verkennen we wandelend deze mooie streek. Zo ontdekken we Kerners, een charmant vissersstadje met prachtig gerestaureerde huisjes en de dolmen van Grah-Niol. Verwaaid of niet, wij vervelen ons geen minuut.

Serieus verwaaid

2008-09-05T21:24:00.003+02:00

Een diepe depressie ten zuiden van Ierland pint ons vrijdag vast met onze eerste en hopelijk laatste zware Biskaye storm. De windsterkte is gemiddeld 8 Bf maar erzijn uitschieters tot 10 en zelfs 11 Bf. Ook aan de ponton zijn we niet steeds zeker of we nu zeilen of vastliggen. Omdat we ons toch niet willen opsluiten worden we meerdere keren kletsnat. Ons elektrisch vuurtje draait overuren om ons warm en onze kleren droog te houden. Om ons toch een beetje te troosten slaan we ’s avonds uitgebreid aan de aperitief – een mens moet toch iets hebben awa (=Zeels voor ‘nietwaar’).

Crouesty

2008-09-05T21:22:00.001+02:00

Woensdag zijn de elementen terug met ons, maar Murphy is aan boord geslopen. Het begint al van zodra we opstaan. De brug die ons moet doorlaten naar zee is nog dicht. Het havenkantoor oproepen lukt niet, daar zijn ze nog niet wakker. Wanneer we de hulptroepen later toch kunnen bereiken en we de brug een tijdje later zien openzwaaien, glimlachen we van oor tot oor. Mis, Murphy vergeten. Als we de motor willen starten, geeft die geen kik – miljaarde, miljaarde, miljaarde. Batterij controleren, contacten controleren – niks. De stemming daalt met de seconde. Nog wat morrelen aan de contacten van de startmotor en ja en joepie : ignition ! Jenny draait uit, een fransoos steekt voorbij en legt pal voor onze neus zijn bootje stil. We kunnen er in geen kanten omheen en moeten allerlei toeren uithalen om niet in zijn gat te varen. Mijn stemming daalt verder naar donker zwart. Ik foeter nog op de volgende sukkelaar die nietsvermoedend in de weg vaart en vervolgens schop ik Murphy van boord. Dat lucht op. Natuurlijk durf ik de motor niet meer uitzetten. Crouesty is echter niet ver en we laten het daar wel nazien. Murphy grinnikt in zijn vuistje. Wanneer we na aankomst motor af, motor aan spelen, doet hij het elke keer – miljaarde, miljaarde, miljaarde.
Gelukkig treffen we hier ook weer onze vrienden van Salifi. We hebben nog net de tijd om wat bij te praten, want ze willen vandaag nog vertrekken naar hun winterberging te Roche Bernard.
Donderdag bezoeken we Vannes (met de bus). Van alle middeleeuwse stadjes die we toch nog toe bezocht hebben is Vannes één van de meest authentieke. We beleven een mooie namiddag, wandelend in de omwalde stad en genietend van de mooi bewaarde of gerestaureerde gebouwen. Bij terugkeer belanden we op een schoolbus – vreemd, maar ik voel geen heimwee.

Belle Ile

2008-09-05T21:20:00.001+02:00

Vanuit Lorient ligt 25 mijl naar het zuidoosten het alom geprezen eiland Belle Ile. We varen er zowaar in T-shirt en korte broek naartoe, wat van 2 juli geleden is. Eenmaal je de boeien doolhof van Lorient door bent zijn er verder geen navigatie moeilijkheden meer. Misschien was het daarmee dat ik iets te relaxed de haven binnen vaarde. Boeike pikken dacht ik zo en half uurke wachten om door de sluis naar de Bassin a Flot te gaan. Dit was de eerste misrekening. In de voorhaven liggen maar een handjevol boeien en bovendien moet je achteraan vastmaken op een ketting aan de wal. ‘Kopke krabben’ – de bijboot lag nog mooi ingepakt in de hondenkooi en achteruitvaren tot tegen de kade zag ik ook niet zitten. Gelukkig zag een vriendelijke schipper onze problemen in en mochten we bij hem langszij, tot we ‘onze marbels bij elkaar’ hadden.
Na het half uurtje wachten gaan we dus door de sluis. De Bassin a Flot ligt afgeladen vol, maar aan bakboord is er zelfs nog een plaats vrij aan een drijvend ponton, is dat boffen zeg. Neen, dat was de tweede misrekening. Als we na heel wat evenwichtsoefeningen op het wankele plastieken geval, eindelijk goed vastliggen, merken we dat er op deze plaats noch water noch elektriciteit is en dat ze pal onder de kroeg ligt. Dat is misschien goed tegen de dorst, maar heel wat minder voor de nachtrust.
Na een vriendelijk gesprekje met de vriendelijke havenmeester, krijgen we een plekje in de jachthaven – we voelen ons onmiddellijk een stuk beter.
’s Anderendaags krijgen we bezoek van de ‘douane française’. Ik denk nog, als die op zoek zijn naar stores, dan zijn ze rijkelijk te laat. Maar neen, ze hebben het blijkbaar op valse Belgen voorzien, Fransen die onder Belgische vlag varen om de regeltjes een beetje te omzeilen. Ze doen absoluut niet moeilijk, noteren onze gegevens en geven ons het ‘goedgekeurd’ bonnetje.
Belle Ile doet zijn naam alle eer aan. Het is niet voor niets dat de schilder Claude Monet naar hier kwam om een aantal bekende werken te maken (o.a. van ‘les aiguilles de port Coton’). Omdat we die naalden ook wel eens willen zien, springen we op de fietsjes, trotseren we een paar cols van eerste categorie en rijden we tot aan Goulphar. De 52m hoge vuurtoren zelf is nog gesloten, daarom wandelen we maar eerst naar het nabij gelegen Port Coton. Monet had gelijk, het uitzicht is er adembenemend mooi !
Op de terugweg halen we onze fietsjes op aan de vuurtoren, maar niet voordat we zijn 243 treden beklommen hebben. Langs de binnenwegen terugfietsend, stoppen we nog voor een welverdiende pint in het stadje Bangor.
Terug op de boot maken we van onze gratis internet verbinding gebruik om eens duchtig te skypen. Zo zien we achtereenvolgens de kinderen, Jules en Jan nog eens terug – toch veel leuker dan een telefoontje of smske.
Dinsdag is een miserabel verwaaidagske, met striemende regen en rukwinden tot 40 knopen. We maken van de namiddag opklaring gebruik om nog wat te wandelen langs het mooie kustpad.

Vrijdag, 29 augustus

2008-08-29T18:34:00.000+02:00

Vanmorgen word ik wakker met de heerlijke gedachte, dat ik vandaag niet naar oogklepjesdag hoef. Het hoofddoel van deze teamvergadering, net voor het begin van het schooljaar, is na twee maanden blikverruiming, iedereen de oogkleppen weer stevig op te schroeven. Vanaf deze dag is er voor tien maanden lang maar één god : de school !
Naar een hooggeprezen management principe, worden alle neuzen worden in dezelfde richting gedraaid. Daarmee wordt uiteraard bedoeld : in de richting van de neus van de profeet (de directeur). Met mijn scheve neus en mijn neiging om te denken dat er leven is na de school, was dit steeds mijn kwalijkste dag en nu … hoeft het niet meer … driewerf hoera !

Lorient-Kernével

2008-08-29T18:32:00.001+02:00

Met enige moeite ontrukken wij ons aan Cancarneau, maar dit is eigenlijk de samenvatting van ons verhaal sinds we in Zuid-Bretagne zijn aangekomen. Er is hier nog zoveel te doen en zoveel te bezichtigen en te verkennen, dat je hier makkelijk zeilstof voor jaren vindt. Als het weer hier wat meer zuiders was, dan gingen we zeker niet meer verder.
Enfin, we zijn dus in Lorient aangekomen. Kernével ligt vooraan op de rivier Blaver en is een uitstekende springplank om van hieruit Belle Ile aan te doen. Het is een comfortabele jachthaven die nog steeds in uitbreiding is, je vindt er gewoon alles wat je nodig hebt binnen een kleine straal. Keerzijde van de medaille is wel dat er hier verder niet veel te beleven valt. Voor de aardigheid springen we op onze fietsjes en nemen we wat lichaamsbeweging na een dagje nietsdoen op zee. We fietsen naar het nabijgelegen Armor Plage, kuieren daar wat rond op de prachtige stranden en vergeten vooral niet ook de armspieren te trainen op een leuk terrasje-op-den-dijk. Zo ontdekken we het heerlijke blanchke van 1664, bijna nog lekkerder dan de Leffe van Concarneau. Het leven van de zeeman is vol ontberingen …

Concarneau

2008-08-29T18:28:00.001+02:00

Sinds we Camaret verlaten hebben, konden we zelf ons tempo bepalen. De weersomstandigheden zijn veel verbeterd, we hebben nu meestal lichtgrijze luchten in plaats van donkergrijze. De wind is matig geworden en de stroomsterkte stelt in deze contreien niet veel meer voor.
Op de rivier Odet staat er echter nog genoeg om ons een moeilijke afvaart te bezorgen, vooral nu we ingesloten liggen tussen ‘grote boot’ en een wedstrijdpannenkoek. Aangezien Zwerver toch niet naar het roer wil luisteren, laten we haar maar haar zin doen. Ze brengt het er heel behoorlijk van af.
Een dikke twee uur later liggen we al weer vast te Concarneau. Het stadje steelt meteen onze harten : een sympathieke kade met tal van terrasjes, een leuke ‘Vile Close’ met ontelbare snuisterijen winkeltjes en toffe restaurantjes en daar bovenop nog heel wat wandelmogelijkheden. Wij genieten met volle teugen en het wegkomen wordt met de dag moeilijker nu we de heerlijke Leffe van ‘t vat ontdekt hebben op het terrasje van de ‘Comptoir’

Bénodet

2008-08-24T17:39:00.002+02:00

Op vrijdag trekken wij meteen door naar rustiger oorden. Wind, stroom en zwel zorgen voor een minder aangename trip naar Bénodet. De prachtige rivier en de rustige marina maken echter veel goed. Wij nemen hier wat vakantie – dan moet je het zeilen wel als werken beschouwen, wat niet makkelijk is maar met een beetje oefening wel lukt.
Als we na een rustige wandeldag ’s avonds ook nog eens op een zeer verzorgde aperitief aan boord van Salifi worden uitgenodigd, kan onze tweede dag hier, niet meer stuk.
Bénodet gebruiken we ook als uitvalbasis om Quimper te bezoeken, de hoofdstad van Cornouaille. We treffen er een schitterende gotische kathedraal en pittoreske oude vakwerkhuizen. Ook het weer valt voor de verandering eens mee, zodat we bovendien nog eens kunnen genieten van een biertje op een terrasje.
Bij terugkomst slaat de schrik ons om het hart. Zwerver ligt niet meer op de plaats waar we die hebben achtergelaten. Gelukkig is het maar vals alarm en heeft de havenmeester ons een 20 tal meter naar voor verhaald. Op ons plaatsje komt een ‘grote boot’ en dat is niet eerlijk, oh nee!

Audierne

2008-08-24T17:38:00.001+02:00

Donderdag, Razdag. Met het weekend in het verschiet houdt Aeolus een paar dagen rust. Ook de goden werken geen 7 op 7. Voor ons betekent dit dat we door de Raz du Sein kunnen, de laatste venijnige hindernis op weg naar het zuiden. Timing is van het grootste belang. Omdat het nog steeds volop spring is moeten wij door de Raz op slack.
Wij kiezen voor de laagwater optie. Zo hebben we stroom mee tot aan de Raz, wat de timing eenvoudiger maakt. Alles klopt perfect en de passage verloopt dan ook zeer vlot.
Met tegenstroom naar Audierne gaat alleen in het begin moeilijk, na een mijl of vier neemt de stroomsterkte opvallend af. Net voor de haven halen we Salifi in. Zij waren vroeger uit Camaret vertrokken en hadden Douarnenez aangedaan.
In Audierne (eigenlijk St Evette) pikken wij een boei op en besluiten toch maar niet naar de jachthaven te gaan. Wij zijn er nog niet uit of dit wel een goed besluit was, want de ganse nacht bleef Zwerver rollen en konden wij niet anders dan met haar meerollen.
De havenmeester vond het blijkbaar niet de moeite om liggeld te komen collecteren en voor een futiliteit als havengeld betalen, blazen wij onze bijboot niet op.

Familie op bezoek

2008-08-20T20:43:00.001+02:00

’s Avonds krijgen we het heerlijke nieuws dat Sofie, Sander en spookje, ons kleinkindje Emily, op bezoek komen. Ze zouden de zaterdag een ommetje van een kleine 1000 km naar Camaret maken en vervolgens een drietal dagen blijven. Er wordt afgesproken dat ze de eerste nacht aan boord blijven slapen en dat wij voor de volgende dagen voor hen op zoek gaan naar een hotelletje. We vinden een leuk appart-hotel voor een schappelijke prijs. Iedereen tevreden dus : wij zien ons kleinkindje voor een paar dagen, Sofie ziet haar mama en Sander krijgt ballekes in tomatensaus – je zou voor minder omrijden.
Sander en Sofie willen graag Carnac, het Franse equivalent van Stonehenge, eens bezoeken. Zo trekken we er met z’n allen op uit. In een uur of twee autorijden leggen we dezelfde afstand af waarvoor wij vier zeildagen hebben uitgetrokken. Na een plensbui bij aankomst trekt het gelukkig open en beleven wij een schitterende dag tussen deze indrukwekkende alignementen van menhirs. ’s Avonds sluiten we in stijl af in een uitstekend visrestaurantje.
Na een zeer aangename tijd samen, zwaaien we dinsdagavond Sofie, Sander en Emily uit. Er valt een vreemde rust over de boot nu spookje vertrokken is. Wij spreiden ons bedje in de carré, want in de voorpiek is het niet uit te houden. Eén wilde nacht in Camaret is voldoende op onze leeftijd – o ja, natuurlijk omwille van het wiebelen van de boot. Bij hoogwater in combinatie met een stevige zuidwester is de haven van Camaret een verschrikkelijk plaats. Alles wat de zee aan golven en zwel te bieden heeft blijkt hier vrije doorgang te krijgen.
Omdat het op woensdag nog steeds geen strandweer is, gaan wij maar weer eens gee-erren, deze keer naar de pointe Pen-Hir en verder naar de plaatselijke menhirs. We waaien bijna de kliffen af, maar we vinden het Bretoense wilde landschap nog steeds even schitterend.

Camaret 2

2008-08-20T20:40:00.001+02:00

Camaret is een leuk badplaatsje en artiestennest, met een soort Quartier des peintres. We kuieren er wat rond, lopen eens binnen bij de tourist info, vullen onze voorraden aan … kortom, we doen het rustig aan. Ook de Notic, een kleine bar die Jan en ik bij een vorig bezoek alhier uitgebreid verkend hebben, is er nog. Natuurlijk wippen we er even binnen. Jenny vindt de toiletten nogal “smelly”, iets wat ons de vorige keer – begrijpe wie het kan – niet was opgevallen. Daarmee was het lot van de Notic voor deze keer bezegeld.

Camaret

2008-08-15T21:37:00.002+02:00

Als we donderdag 14 augustus wakker worden is alles peis en vrede. Snel naar de wagen van Meteo France die hier staat voor een weerbericht.Het tussendoortje lijkt zich een dag vroeger aan te bieden. Verdomme, we hadden al vier uur weg moeten zijn. Deze namiddag vertrekken ? Terug naar Meteo France : kans op onweer (oeps), 3 à 4 Bf tegenwind en 2m zwel (kunnen we mee leven) – aankomst bij nacht (niet leuk, maar te doen) – twijfel, twijfel. Als we vandaag niet gaan, liggen we hier waarschijnlijk tot volgende week woensdag (da’s pas balen !). We hakken de knoop door, maken de boot klaar, rekenen af en vertrekken met Salifi in het kielzog naar Camaret.Om 18 uur varen we Le Four vuurtoren voorbij. Hiermee verlaten we het kanaal (voor goed ?) en draaien we onze boeg resoluut op het zuiden. Omdat de stroom hier nogal raced (we lopen bijna 9 knopen over de grond !) halen we Les Vieux Moines nog voor 20 uur. Dit is een opstekertje, want nu kunnen Camaret nog halen voor het helemaal donker wordt. Als we om 21u30 vastmaken in de jachthaven zijn we blij dat het allemaal goed is meegevallen en dat we na 6 dagen eindelijk l’Aberwrac’h ontsnapt zijn. Met zes dagen evenaren we trouwens ons Eastbourne record verwaaid liggen. Wat een seizoen !
Terwijl we nog een nachtmutsje nuttigen wordt er op de boot geklopt - wat nu weer ? Met een nogal kortaffe 'ja' steek ik mijn kop buiten en daar staat Fernand van Alegria voor mijn neus. Fernand is verleden week de baai van Biskaye overgestoken en ligt hier nu aan een boei te wachten op doortrekmogelijkheid terug naar Oostende. Het wordt een nog een leuke (en late) avond met verhalen en herinneringen aan onze tocht tesamen.

l'Aberwrac'h

2008-08-15T21:33:00.001+02:00

Vrijdag 8 augustus is een tussendoortje : een dag met wat minder wind tussen één met veel en één met heel veel. We maken er gebruik van om door te stomen naar l’Aberwrac’h. Dat de wind pal op de neus is nemen we er maar bij. De laatste tijd mag je niet te kieskeurig zijn. Niettegenstaande de vrij rustige weersomstandigheden, treffen we toch een ‘mer forte’, gelukkig alleen rond het eiland Batz. Wat een putten zeg ! In l’Aberwrac’h is een nieuwe marina aangelegd. We liggen er goed beschermd. Al goed, want het ziet er naar uit dat we hier een tijdje zullen moeten blijven. De depressietrein weet voorlopig van geen stoppen.
De ‘solitaire du Figaro’ komt hier aan. Elke dag lopen er opgevers binnen – dit zal ook wel met het leuke weer te maken hebben. Ondertussen horen we van de organisatie dat ze de koers ingekort hebben omdat er nog leuker weer op komst is. Het havenpersoneel wordt zenuwachtig om alles op tijd klaar te hebben, de bezoekers worden in een uithoekje van de haven op elkaar geklasseerd (ja wij ook) en de handelaars die het hele circus volgen zijn druk in de weer om hun tentjes in orde te brengen. En wij, wij wachten af of er een tussendoortje komt of een nieuw record verwaaid liggen.
Figaro,figaro,fi- ga- ro … de koorts stijgt, vandaag is de aankomst voorzien. De havenmeester komt ons fijntjes vertellen dat de organisatie nu ook ons achterafhoekje wil hebben om er hun zodiacs en andere vip-vervoerboten te parkeren. Na wat morren zeg ik meer voor de grap dan wat anders dat ik onmiddellijk vertrek als ze een mooi plaatsje voor me weet. En zie, we mogen naar B64, niet alleen een binnenplaats met vingerponton, maar ook nog eens aan de stijger waar straks de figaro’s komen aanleggen. Ik begrijp geen snars van hun werkwijze, maar we gaan er als de gesmeerde bliksem naar toe – en straks zitten we op de eerste rij !
Het zijn toch wel cracks, die Figaro solozeilers. De etappe die ze net achter de rug hadden loopt van Cherbourg, rond het eiland Man naar l’Aberwrac’h – zo’n 900 mijl en deze keer bovendien in vrij moeilijke omstandigheden. Bij aankomst krijgen ze het hele mediacircus in hun nek en vinden ze nog de moed om deze verzamelde pers voor een uur of twee glimlachend te woord te staan. Ze zien er ongeveer even moe uit als wij, na een clubuitstap naar Duinkerken.
Ondertussen blijft het zomeren in l’Aberwrac’h : onze kleren hangen te drogen van de vorige plensbui en de zuidwester haalt uitschieters van 30 knopen. Tussen twee buien door proberen we ons bezig te houden. Veel valt er hier anders niet te beleven. Het marktje op dinsdagmorgen telt drie kraampjes, je hebt meer tijd nodig om naar het plaatsje Landeda te lopen dan er volledig omheen en dan is er nog de semafoor met tentoonstellingsruimte. Daarmee heb je het zowat gehad.
Bob en Maggy, Engelse lotgenoten aan boord van Salifi waarmee we zo’n beetje bevriend zijn geraakt willen samen met ons naar Camaret. Zij hebben het echter minder goed getroffen. In afwachting van beter weer liggen zij aan de buitenstijger te steigeren, ze kunnen nauwelijks aan boord blijven. Wij voelen met hen mee en ‘keep our fingers crossed’ dat we binnenkort zullen kunnen vertrekken.

Granit Rose

2008-08-07T18:48:00.001+02:00

Trébeurden is met 25 € per nacht een vrij dure jachthaven. Wanneer je echter in eens voor 3 nachten boekt betaal je slechts 60 €, waardoor je weer onder de meer normale prijzen valt. Daartegenover staat echter heel wat service. De internetverbinding is gratis net als de navette die je overal naartoe brengt. Van deze laatste maken we gebruik om ons naar Perros-Guirec te laten voeren. In Perros begint namelijk het mooiste deel van de GR 34, het stuk dat langs de fantastische roze graniet formaties loopt. Deze wandeling is een echte aanrader ! Jammer dat we van tijd tot tijd een plensbui in onze nek krijgen. We keren met ‘tribus’ terug – de chauffeur is van een rustiger type dan de vorige keer.

Trébeurden

2008-08-07T18:46:00.001+02:00

Op 5 augustus vertrekken we naar Trébeurden. Het wordt een rustig tochtje van zo’n 35 mijl. Ook het aanlopen van Trébeurden is met wat voorbereidend gps werk niet moeilijk. Alleen zijn we door de sterke getijstroom te vroeg. We pikken een boeitje op en na anderhalf uur klutsen kunnen we eindelijk de jachthaven binnenvaren.
Naast ons ligt een stalen knikspant, stoer en efficiënt maar met wat achterstallig onderhoud. De familie aan boord is van hetzelfde slag, stoer en sympathiek maar ook met wat achterstallig onderhoud. Het vrouwtje dopen we Daisy, naar analogie met de figuur uit ‘Keeping up apperances’. Ze is even rondborstig en heeft dezelfde gelukzalige glimlach. De kinderen gaan niet naar school, maar volgen schriftelijk onderwijs en zingen Greenpeace liedjes. Alles nogal wat alternatief maar ‘one happy family’.
’s Anderendaags wordt meteen duidelijk dat we onze plannen wat zullen moeten bijstellen. Er komt een Atlantische depressie op ons af met 6 à 7 Bf vanuit de richting waar wij nu net naartoe willen. Gelukkig zijn wij ondertussen al middelmatig gevorderd in het onthaasten. Wij beginnen de verkenning van deze streek met een wandeling naar het eiland Milliau, een beschermd natuurgebied. Bij laag water kan je het te voet bereiken. Wij vinden er onze eerste Menhirs, toch indrukwekkende bouwsels die 5 à 6000 jaar geleden werden neergezet. We keren terug langs de plage de Tresmeur, een enorm strand bij laag water. Naar Franse gewoonte loopt het hier vol kinderen bezig met één of andere watersport opleiding : katamaran, surfen, kayakvaren, kleinzeilerij …
Een ware kweekschool voor de toekomstige zeilkampioenen.

Lézardrieu

2008-08-05T21:14:00.001+02:00

Vrijdag 1 augustus blijkt het weerbericht voldoende goed om door te trekken naar Lézardrieux. Onderweg krijgen we echter zeer wisselvallige omstandigheden. Het ene moment haalt de wind hoogstens kracht 3 om een halfuurtje later aan te trekken tot 30 knopen. Het wordt dus motorzeilen met een rif in het grootzeil en uiteindelijk zelf zuiver motoren omdat de wind ook nog eens gaat draaien als een tol.
Het Chenal du Ferlas dat onder Bréhat doorloopt dient omzichtig genomen te worden. Er zijn hier heeeel veel rotsen, maar met ons tweeën vinden we alle boeien en kunnen we de Trieux rivier moeiteloos opdraaien. Omdat we redelijk vroeg aankomen vinden we een mooi plaatsje in de ‘tidal’ marina.
Paimpol ligt op een klein half uurtje fietsen van Lézardrieux. De etappe telt echter wel mee voor punten voor de bollekestrui. Het stadje zelf is weer eens pittoresk Bretoens.
Het blijft echter mooi. We nemen ook nog een Bretoens begroetingsvlaggetje mee. Hiermee kunnen we de nodige eer bewijzen aan deze schitterende streek.
Terug in Lézardrieux zien we nog steeds geen Belgen. Wel ontmoeten we er ‘Duke’, een Nederlander die ik zowat elk jaar ergens tegenkom en ‘Sorcerer’ een Engelse oude bekende. Bovendien hebben we leuke buren. Paul en Jacqueline komen uit Willemstad. Het klikt en algauw zitten we bij mekaar in de kuip met een pintje of een wijntje in de hand te “ouwehoeren” zoals Paul dit noemt.
Na een volledig uitgeregende zondag vertrekken we maandag opnieuw met onze fietsjes. Deze keer om het eiland Bréhat te bezoeken. Het wordt een echte sportdag : een bergrit van 2 x 11 km en een wandeling om het volledige eiland. We beleven echter een schitterende dag. Bréhat wordt niet voor niets het bloemeneiland genoemd. Hier maken we ook voor het eerst kennis met de roze graniet rotsen : prachtig !
Terug thuis proberen we met de nodige hoeveelheid aperitief de vermoeidheid uit onze spieren te spoelen, wat niet echt lukt. De osso bucco die Jenny daarna opdient smelt op de tong en is een waardige afsluiter van onze laatste dag alhier.

St Quai Pontrieux

2008-08-05T21:12:00.001+02:00

Donderdagmorgen gaan we uitgebreid winkelen in de Champion. Een grote supermarkt in de omgeving is altijd een luxe. Het assortiment etenswaren is veel groter en het bier kost er veelal een stuk minder (niet te versmaden toch !).
In de namiddag gaan we weer GR 34 wandelen. Deze prachtige route langs de kust blijft ons boeien. Jammer genoeg blijft mijn knie mij beperkingen opleggen, maar mits wat opletten kan ik het toch zo’n 3 uur uithouden.

Bretagne, here we come !

2008-07-30T16:53:00.001+02:00

Op woensdag 30 juli beginnen we aan het tweede deel van onze reis, het verkennen van Bretagne. Om 7 uur vertrekken we naar St Quai Pontrieux, waar we kort na de middag reeds aankomen. Eventjes op verkenning en plannen maken voor morgen en dan eens uitgebreid op de computer. We hebben weer internetverbinding en wat voor één. We liggen pal onder de WIFI antenne ! Het wordt dus emailen, internetbankieren, bloggen en skypen.

Dinan en volgende ...

2008-07-30T16:51:00.001+02:00

Ook een bezoek aan Dinan mag niet op het programma ontbreken. De attractie begint al met de buschauffeur. Volledig in de stijl van ‘Faulty Towers’ kaffert hij iedereen uit die het niet volledig naar zijn zin doet. Geen gepast geld, gordel niet om, halte niet op tijd aanvragen wordt met nadruk afgekeurd. Natuurlijk vliegt het raampje ook van tijd tot tijd open om de andere weggebruikers eens het verkeersreglement te leren.
Dit doet echter niets af van het prachtige Dinan. Je wandelt er zo de middeleeuwen binnen. Ongelooflijk hoe mooi alles hier bewaard is gebleven.
Op de terugweg hebben we dezelfde chauffeur – we lachen al in ons vuistje in afwachting van de volgende aflevering van Faulty Towers.

Maandag verleggen we ons opnieuw naar les Bas Sablons, klaar om verder te trekken. Het wordt echter afwachten wat het weer gaat doen, wat er staat donder en bliksem op het programma.

Uiteindelijk valt het nog mee met het weer. Om af te sluiten te St Malo maken we nog een flinke wandeling langs de GR 34, ‘Les sentiers des douaniers’.
’s Avonds maken we de boot vertrek klaar, want morgen zijn we weer zeilers.

Rothéneuf

2008-07-30T16:50:00.001+02:00

In Rothéneuf, een plaatsje op zo’n vijf kilometer van St Malo zijn rotssculpturen te bekijken. Bovendien loopt de fietstocht er naar toe voor een groot deel langs het water. Wij op weg dus. Halfweg, te Paramé, is er een rommelmarkt. We trekken onze remmen toe en wandelen er wat rond. Ideale gelegenheid trouwens ook om de inwendige mens te versterken.
In Rothéneuf hebben we echter geen chance : de attractie is gesloten wegens het afbranden van het restaurant annex ticketverkoop. We moeten genoegen nemen met een wandeling over de klippen en het bezoeken van de mooie strandjes en baaitjes. We blijven bezig, dat is het belangrijkste.

St Malo

2008-07-30T16:49:00.000+02:00

Op woensdagmiddag trekken we dan ook maar meteen verder naar St Malo. Gezien het late uur van aankomst, besluiten we om de eerste nacht in de marina door te brengen. We worden door het havenpersoneel zowat net in de ingang van de haven geparkeerd. We vrezen het ergste, want de ferry legt op minder dan 100m afstand van ons aan. Het valt echter nogal mee met het gewiebel, maar toch zijn we blij dat we ’s anderendaags naar de basin Vauban, een marina net voor de stadsmuren, kunnen.
We liggen ’s morgens als eerste klaar voor de sluis, maar we moeten de beroepsvaart voorrang geven. In de sluis ligt een flinke coaster, twee vissersboten, een zeesleper en één jachtje. Yes … de Zwerver, mijn timing was weer perfect ! Na de avonturen met Ariane in vergelijkbare omstandigheden, ben ik er niet echt gerust in. Maar alles loopt piekfijn af en bovendien krijgen we een schitterend plaatsje in de marina. We kunnen zo van boord stappen op de ponton.
Ons eerste werk is dan ook een bezoek aan de mooie binnenstad en een wandeling over de omwalling. Het is laag water en we zien dat het pad naar de Petit en Grand Bé, twee eilandjes voor het strand, boven water ligt. Wij profiteren van de gelegenheid om er eens naar toe te wandelen.
We sluiten af met een terrasje, een pintje en Argentijnse tango (luisteren deze keer, niet dansen zoals met ‘tango in het park’)

St Helier

2008-07-30T16:47:00.001+02:00

Tegen de dinsdagmiddag houden we het voor bekeken. Het is ook niet de eerste keer dat we hier zijn. ’s Middags passeren we de drempel en na nog een uurtje of twee aan de buitenponton gooien we los en varen we naar St Helier op Jersey.
Het is eventjes verschieten als we zien wat er allemaal aan de wachtponton ligt – moet dit straks allemaal binnen ? Het is dan ook zo verschrikkelijk druk – de ene wil weg, de andere wil blijven en zodoende blijf je in de weer met verhalen en herschikken – dat we besluiten om niet langer dan 1 dagje te blijven

Guernsey

2008-07-30T16:45:00.002+02:00

Het is druk op Guernsey, we liggen twee lagen dik aan de bezoekerspontons.
Als we vanmorgen opstonden was het al weer mooi weer. Zouden we de zomer ingehaald hebben ?
Tegen de middag zijn we met alles aan boord klaar en vertrekken we voor een wandeling door het mooie stadje. Je moet wel klimmersbloed in de aderen stromen hebben om hier rond te wandelen, vooral met Jenny, want die wil elke trap op !
’s Avonds sluiten we af met een bezoekje aan de yachtclub. We vinden er zowaar onze eigen clubvlag aan het plafond, maar we kunnen ons niet meer herinneren of we die zelf afgeleverd hebben tijdens een eerder bezoek.
Als we terug aan boord komen proberen we nog op het gratis WIFI net in te loggen, maar het signaal is zo zwak dat er niets van terecht komt.

Cherbourg - vervolg

2008-07-30T16:43:00.001+02:00

Zaterdag leren we Cherbourg eens op een andere manier kennen. We gaan mee op stap met een stadsgids die ons de geschiedenis van de stad uit de doeken doet. Ze laat ons ‘La Trtrinité’, de kerk die we al zo vaak voorbij gewandeld zijn op, een andere manier bekijken. De eiken sculptuur van de doop van Christus staat in daglicht door een uitsparing in het dak. Links en rechts boven zie je mooie basreliëfen die de ‘danse macabre’ voorstellen. Een zijmuur bestaat uit het laatste restant vestingmuur dat er nog overblijft. Verder laat ze ons de ‘boèls’ zien, de smalle overkoepelde straatjes die je overal in de stad vindt en die meestal uitkomen op prachtige binnenpleintjes.
We zijn op tijd terug voor een skype met dochterlief, maar door een minder goede verbinding lukt het niet zo goed – volgende keer beter.

Op zondag 20 juli vertrekken we naar Guernsey. We hebben weer eens duikbootje mogen spelen om Cap de la Hague voorbij te komen. De ‘bastebeiers’ van Meteoconsult hadden een noord-westertje van sterkte 3 voorspeld, maar toen we bij de kaap kwamen stond er 23 knopen wind. Dit tegen een stroom van ruim 4 knopen en je kunt je wel voorstellen dat het brekers en diepe putten alom was. Een ‘stoer schiptje’ is dan een grote geruststelling. Maar goed, de zon schijnt en je weet dat deze kastijding van boot en bemanning nooit langer dan een uur of twee duurt. Bovendien is mijn Jenny nog ‘gènèneki zèziek gewist, ata nie ferm is !’
Toch dient zich een eerste reparatietje aan : het boeglicht is van zijn bevestiging geslagen in het geweld van La Hague. Na een half uurtje in de weer geweest te zijn met boormachine en revetteer pistool is dit weer verholpen

Cherbourg

2008-07-18T18:05:00.000+02:00

Op donderdagmorgen staan we om 3u30 op. Dit is de enige manier om met het laatste restje tij Hurst Point voorbij te komen. Het alternatief is wachten tot omstreeks 11u, maar dan komen we pas om middernacht te Cherbourg aan. Het is dus kiezen tussen twee kwaden. Na een vrij lange tocht onder een grijze hemel komen we een paar uur voor Cherbourg in grote rollers terecht, veroorzaakt door de sterke stroom tegen een dikke 5 Bf. Wij zijn dan ook blij als we omstreeks 16u in de marina vastliggen. We besluiten de dag met lekkere mosselen-friet.

Vrijdag is er groot onderhoud : de boot heeft een flinke poetsbeurt van doen en onze was moet hoog nodig gedaan worden. Door de taken te verdelen zijn we in de vroege namiddag met alles klaar. Omdat het weer toch niet al te best is, doen we nog wat boodschappen en houden we ons verder op de boot bezig met lezen, computeren, koken …

Yarmouth

2008-07-18T18:03:00.001+02:00

0nze laatste dure Solentdag brengen wij door te Yarmouth. De haven is veel verbeterd, er liggen nu ook pontons. Jammer genoeg is de prijs evenredig gestegen.
We nemen de open top tourbus voor een bezoek aan de Needles en aan de mooie gekleurde rotsen van Alum Bay. Alum Bay blijkt bij mooi weer zoals vandaag trouwens een leuke ankerplek te zijn – een tip voor wie van plan is wat tijd op de Solent door te brengen. Na nog een bezoekje aan Yarmouth zelf, een gehucht waar je in een halfuurtje volledig omheen kunt wandelen, keren we naar de boot terug. Weerberichten opvragen en wat rusten, want morgen staat het vertrek voor een gat in de nacht gepland – niet echt mijn ‘steke’.

Beaulieu river

2008-07-18T18:02:00.002+02:00

Dinsdagmorgen steken we over naar de Beaulieu River en meer in het bijzonder naar Buckler’s Hard. Op deze plaats werden oorlogsbodems gebouwd voor Nelson’s vloot en van hieruit vertrok de beroemde solozeiler Francis Chichester met zijn Gypsy Moth IV voor zijn record wereld omzeiling. Dit kader wilden we wel eens van dichterbij bekijken. Bij aankomst te Buckler’s Hard vonden we een leuke marina met zeer vriendelijk personeel. Tenminste dat vonden wij tot we de prijs van de ligplaats hoorden : 33 pond astemblieft ! Om ons budget weer in evenwicht te krijgen hebben we de maritieme site bezocht zonder betalen en hebben we ’s avonds een eitje doodgedaan.
Het was niet allemaal miserie natuurlijk. Van de prachtige wandeling langs de rivier naar het stadje Beaulieu, hebben we met volle teugen genoten. We waren danig verwonderd dat koeien en paarden er gewoon op straat rondliepen, met meerdere verkeersopstoppingen tot gevolg.

De Solent

2008-07-18T17:59:00.001+02:00

Zondagmorgen vertrekken we naar Cowes. Het wordt een gemakkelijke tocht, mede omdat we kiezen voor het ommetje via Owers. Hoe nauwkeurig we ook proberen te sturen, toch komen we ruim boven de Owersboei uit. Even nakijken in de Reeds en we zien dat de boei verlegd is en dat wij op verouderde gegevens aan het navigeren zijn. Zo, dit lesje hebben we ook weer eens geleerd. Gelukkig heeft het deze keer niet veel belang.
Na een kleine 9 uur varen leggen we aan in de Sherpards Warf Marina, volgens de Reeds de goedkoopste marina op de Medina rivier. Er staat echter niet bij dat je afzonderlijk moet betalen voor elektriciteit (3 £) en dat je ook nog eens een jeton nodig hebt voor de douche (1 £) – afzetters !!
Cowes zelf is echter een succes. Om de twee winkels vind je een ‘chandelary’. De Tilley hat en de clips voor de zwemtrap, waar ik nu al een hele tijd naar op zoek ben, heb ik zo in mijn bezit. Bovendien kan ik in een tweedehands boekenwinkeltje de hand leggen op ‘Sopranino’, een boek waar ik nu al jaaaren naar speur.
Eén klein minpuntje : net als de vorige keer met Jules, probeer ik samen met Jenny de Royal Yacht Squadron, de sjiekste yachtclub van Cowes, binnen te glippen. Wij vliegen er echter ‘very politely’ met onze klikken en klakken buiten.
Een tochtje met de ‘Chain Ferry’ naar de oostbank van de rivier, blijkt voor ons geen succes. Na een eerder saaie wandeling keren wij al snel naar de boot terug. Biefsteak friet maakt de avond weer goed.

Brighton 2

2008-07-18T17:58:00.000+02:00

De zaterdag gaan we opnieuw naar Brighton, deze keer om op ons gemakske door de Lanes, nauwe straatjes waar snuisterijen winkeltjes op elkaar gepakt staan, te slenteren. Zoiets vind je bij ons toch niet ! Toch wel rare jongens, die Engelsen

Eindelijk verder

2008-07-12T19:52:00.001+02:00

Na 6 dagen Eastbourne dient er zich donderdag eindelijk een “weather window” aan. De wind zakt naar 4 tot 5 oc. 6 en de golven worden ‘moderate’. We maken er gebruik van om naar Brighton te varen. Het wordt uiteindelijk een natte bedoening : 24 knopen wind op kop en putten van meer dan 2 meter. Als twee gepekelde waterratten komen we in Brighton Marina aan. De warme douche heeft nog niet zo heerlijk aangevoeld.

’s Anderendaags gaan we eerst het Marina complex verkennen en in de namiddag fietsen we naar Brighton zelf. We houden het op een wandelingetje op de pier en eventjes de stad in naar het Royal Pavilion. Het is alles behalve zomers weer en we keren op tijd naar de boot terug om alles klaar te zetten voor onze afspraak met de radioclub. Op de afgesproken tijd kan ik radiocontact maken over de SSB met de vrienden uit Torhout. Zij kwamen hier uitstekend door en ook mijn rapport was met 5-7 goed genoeg om een duidelijk gesprek te kunnen voeren. Iets moeilijker verliep het contact met ON3ALI uit Blankerberge. Tijdens ons gesprek viel de verbinding door te veel storing weg. Een SSB radio is dan ook geen telefoon.

En nog altijd Eastbourne

2008-07-12T19:51:00.000+02:00

Als we op de zoveelste verwaaide dag op de pontons lopen, kijken we bewonderend naar een klassiek bootje. We worden aan boord van de ‘Nancy Blackett’ uitgenodigd en krijgen het verhaal van het bootje te horen. Ooit heeft het toebehoord aan Arthur Ransome, de auteur van ‘Swallows and Amazons’. Het bootje zelf figureerde als ‘Goblin’ in zijn tweede boek : ‘We didn’t mean to go to sea’.
Nu wordt het bootje in tiptop conditie gehouden door een trust. Meer over de Nancy Blackett kan je lezen op http://www.nancyblackett.com/

Nog steeds Eastbourne

2008-07-12T19:46:00.001+02:00

Er komt geen einde aan de straffe wind toestand. Vanmorgen hebben we nog wat geaarzeld, maar de update van het weerbericht haalde de twijfel weg : 5 tot 7 op de neus - enige amateurs ?
Dan maar weer de fietsjes van het voordek afgehaald en op naar Pevencey.
Pevencey is een oude Cinque Port en kende tot omstreeks 1866 een grote bloei. Met het verzanden van de haven was het ook uit met de gloriedagen. Bovendien is het de plaats waar in 1066, William the Conquerer voet aan land zette om enige tijd later door te trekken naar Hastings en Battle om daar King Harold en zijn Saksen een flinke pandoering te geven.
In de streek vind je dan ook heel wat historische gebouwen, kasteelruïnes en de eerste kerk die de Normandiërs gebouwd hebben.
Na weer eens een geslaagde uitstap zorgen we dat we op tijd terug aan boord zijn voor de Inshore Navtex. Zie ne keer dat we morgen kunnen vertrekken ????

eastbourne 2

2008-07-07T21:38:00.001+02:00

Maandag maken we er een gedacht van. Weer of geen weer, we gaan naar Beachy Head. Eerst een flinke wandeling naar Eastbourne en daarna een korte trip met de bus naar boven op de klippen. Bij aankomst is er een algemene mobilisatie aan de hang : ambulanciers, politiemensen en zelfs een helikopter zijn op zoek naar een mogelijke ‘jumper’ – zonder succes trouwens.
Boven op de klippen ondervinden we de volle kracht van windkracht 8, we kunnen er gewoon tegen in naar voor leunen.
Een rondwandeling langs de krijtrotsen brengt ook de Seven Sisters, een bekende krijtformatie tussen Beachy Head en Brighton, eens op een andere manier in zicht.
We sluiten ons bezoek af in het visitors centre, waar we nog wat extra informatie opdoen en een verfrissende pint naar binnen kappen.

eastbourne

2008-07-07T21:37:00.002+02:00

Morgenstond geeft goud in de mond – welke grapjas vindt dergelijke spreuken toch uit ? Op het moment dat elk weldenkend mens zich nog eens omdraait in bed werden wij vanmorgen reeds door elkaar geschud in de wastobbe rond Dungeness. Immers, wilden we aan de Granville Docks ontsnappen voor de deuren weer dicht gingen, dienden we om 4u30 daar reeds buiten te zijn. Gisteren hadden we al het moedig besluit genomen om dan maar meteen door te zetten. Aan de positieve keerzijde van deze medaille staat dan wel dat we reeds rond de middag te Eastbourne aankwamen en nog voldoende tijd overhielden om op een eerste verkenning uit te gaan.
Veel meer dan een bezoek brengen aan Eastbourne en zijn mooie (maar in verval rakende) victoriaanse pier hebben we nog niet gedaan – een mens moet eens rusten ook awa (dit is Zeels voor ‘nietwaar’).
Het ziet er naar uit dat we het hier nog een tijdje naar onze zin zullen moeten maken. Er is een flinke stormdepressie op komst !

dover 2

2008-07-07T21:35:00.001+02:00

Woensdag begint met het schoonmaken van de kajuit. Overal vinden we doodgemepte en doodgevallen “killer flies” en van die viezigheid willen we zo snel mogelijk af.
Het weer is helemaal omgeslagen. Tussen de regendruppels door maken we een wandeling door Dover Town Centre. Gezien alles hier al om 17u30 dicht gaat zijn we redelijk vroeg op de boot terug.

Op donderdag kiezen we voor ‘a day on the buses’. We gaan Rey bezoeken. Na wat geharrewar met niet kloppende ‘timetables’ bereiken we uiteindelijk ons doel. De rit valt qua duur nogal tegen. Omdat de bus zowat om de 500m een halte maakt, doen wij zo’n twee uur over een rit van 30 km – minstens twee keer zolang als met de Jef zijn Arianne ! Gelukkig neemt hij de ‘coastal route’ (de bus natuurlijk) en is er onderweg veel fraais te bewonderen. Ook het zeer pittoreske Rey is zeker de moeite van een bezoekje waard.
Terug op de boot krijgen wij de vraag om te verkassen – de eigenaar wil zijn plekje terug. Toch nog eventjes gewacht tot ons rozijnenbroodje gebakken was – jaja ook een broodmachine slepen wij mee, want aan deze kant van het Kanaal is het brood niet te vreten.

dover

2008-07-07T21:33:00.001+02:00

De tocht naar Dover verloopt rustig en probleemloos. Het is schitterend weer en wij genieten met volle teugen. Ineens is het uit met de pret : wij worden overvallen… door honderden vliegen. We meppen er op los, maar we kunnen het niet bijhouden. Ik begin mij serieus zorgen te maken over het straks aan land brengen van al die illegale zwartjes ;-) Gelukkig verdwijnt de overgrote meerderheid eens we aan het oversteken van het TSS beginnen. Ook dit gaat vlot, we moeten maar één maal uitwijken voor een cargo.
Omstreeks 19u BST komen we in Dover aan. Het is er bijzonder druk. Dover Marina kan niet meteen een plaatsje voor ons vinden en voorlopig leggen we ons aan de wachtponton. Na wat aandringen en vooral “zagen” binden ze in en kunnen we vastmaken in de Granville Docks. De kuip wordt nog schoongespoten, maar dan is het genoeg. We besluiten de dag met een pint in de Royal Cinque Ports Yachtclub.

de start

2008-07-07T21:30:00.001+02:00

Maandag 30 juni

7u30 - eindelijk is het zover, we gooien de landvasten los voor onze "grote voyage". Dolf had ons eerder reeds geluk gewenst met onze pensionering, maar voor ons gevoel begint het allemaal nu pas.
Op dit vroege uur is Luc (Hakuna matata) ook al wakker. Hij komt ons uitzwaaien, wat vertrek foto's maken en ons een handje helpen met het losgooien.
Na de nodige schermutselingen met de verkeersleiding (voor een "cargo" die iets groter is dan een uit de kluiten gewassen yacht, worden de lichten een half uurtje op rood gezet) kunnen we om 8 uur de haven uitvaren.
Op het wester staketsel - we hebben eigenlijk maar één staketsel meer- staan Jules en Lea om ons nog eens uitbundig uit te wuiven. Het voelt goed, zulke vrienden te hebben.
Ook Jean, "de kleinen" had aan ons gedacht. Van hem ontvangen we een goeie reis sms.
Enfin, zo zijn we met een goed gevoel vertrokken - op motor - want de wind zat nog pal in de neus.Tegen stroom en tegen wind opkruisen is nu eenmaal niet mijn favoriete bezigheid.
Tussen Middelkerke en Nieuwpoort moeten we uitwijken voor kreeftenpotten ??? Ik vraag mij af wat er hier aan onze kust onder die zo typische vlaggenstokjes hangt.
Nu we in de vroege namiddag reeds in Duinkerke lagen haalden we meteen en voor de eerste keeer de vouwfietsjes uit de bakskist. De lokroep van een terrasje in Malo les Bains konden wij niet weerstaan.
's Anderendaags is de zon reeds vroeg volop van de partij. We hebben tijd, pas vanmiddag vertrekken we naar Dover. Een mooier begin van onze reis kunnen we ons niet wensen.

Verwaaid te Eastbourne

2008-07-07T21:29:00.001+02:00

SW 5 to 7 increasing gale 8 at times – morgen nog meer van dit. Het is koud en het regent pijpenstelen. De praatgroep rond het weerberichtenbord is het roerend eens : we zien mekaar nog in de eerstkomende dagen.

Hoe de reis tot nog toe verlopen is lees je hierboven.

Jenny aan de beurt

2008-06-29T19:40:00.002+02:00

Donderdag was Jenny aan de beurt. Op haar voorlaatste werkdag hebben haar OCMW collega's haar verrast met een ware surprise party. Omdat ze haar collega's wel kent had ze er wel een vermoeden van dat haar iets te wachten stond, maar dat 'het' op de voorlaatste werkdag stond te gebeuren kwam toch als een complete verrassing. Langs deze weg wil Jenny dan ook iedereen bedanken voor het feestje, het mooie cadeau maar ook voor mogelijk te maken dat zij met volle teugen van haar afscheidsfuif kon blijven genieten.
Foto's zijn voor later, van zodra we die ontvangen hebben.

Twee ouwe knarren :-)

2008-06-29T17:53:00.002+02:00

Tijdskrediet, prepensioen, vut (voor de hollanders), allemaal verschillende namen die uiteindelijk hetzelfde betekenen : het is gedaan, uit, fini ! Gedaaan met werken, gedaan met de bel, gedaan met collega's (die we toch wel zullen missen), gedaan met leerlingen (mm, ja die zullen we ook wel een beetje missen) en gedaan met teamvergaderingen, vakwerkgroepen, studiedagen, (alles behalve) remediërende klassenraden, schoolfeestjes allerhande ... (nee, dit zal ik tenminste, HELEMAAL niet missen). Al bij al is het toch een leuke tijd geweest en de receptie die ik samen met Rose-Anne - collega sinds jaaaaren - aan de andere collega's van onze school heb aangeboden was echt wel een supertoffe afsluiter. Bedankt vrienden voor de leuke attentie, de single malt zal mij smaken en die Duvel, daar ben ik nog niet uit hoe jullie dit bedoeld hebben.

Partir

2008-06-20T11:14:00.003+02:00

Partir, c'est mourir un peu,
C'est mourir à ce qu'on aime

Om te kunnen vertrekken, moet je kunnen loslaten. De gymclub loslaten, waar ik 40 jaar deel heb uitgemaakt van de leiding en het bestuur, was niet eenvoudig. De kinderen en ook de oudere gymnasten hebben het mij echter met een fantastisch afscheid wat makkelijker gemaakt. Dus langs deze weg : nogmaals hartelijk bedankt voor de vele "kunstwerken" (die ik voortaan allemaal in "Fabiola" bewaar) en de leuke cadeautjes.

De rondel de l'adieu van Haraucourt vervolgt met :

On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu

Met deze gedachte en een gerust hart laat ik 'mijn' gymclub in goede handen achter.