23 juli

Vandaag trekken we verder naar Whitby. Volgens de Reeds kunnen we pas om 12u weg, volgens mijn berekeningen echter zou het al om 11u gaan. Dus … kwart voor elf gooien we los, we bestellen de sluis, varen resoluut het zeegat in en … lopen vast – gelukkig efkes maar. ‘k Zal in september maar weer bij Octaaf op les gaan zeker ? River Tees , net bezuiden Hartlepool Marina is zeer druk bevaren. Drie slepers willen naar buiten, een reusachtige sleep wil naar binnen. Wij hebben een close encounter met een gas cargo ;-)
Grapje natuurlijk, zoiets als op de foto durven we alleen aan als de ‘grote’ voor anker ligt. We lopen bijzonder goed, niettegenstaande er nog een korte zwel overgebleven is van de harde noordooster van gisteren. Ook Whitby is druk – alles wil tegelijk binnen : de toeristen bark Endeavour, een Hollander, een super baren trekkende visser (waar hebben we dat nog gezien ?) en wij. Uiteindelijk wankelen we van boord tot boord rollend Whitby binnen – ik kan een paar vloeken aan het adres van de visser niet inhouden, best dat die geen Vlaams verstaat. De brug blijkt in onderhoud en dus constant open te staan. Aardig meegenomen. Na wat Babylonische spraakverwarring met de instructies van de havenmeester, vinden we toch onze juiste ligplaats. Tijd voor een terrasje, zo denken wij.

22 juli en nog steeds in Hartliepool (zoals ze dat hier uitspreken)

Het miezert, het is koud en op zee staat er 5 tot ­6 Bf met rukwinden tot 35 knopen. We kunnen leukere omstandigheden bedenken om op zee te gaan en blijven dus liggen. Het wordt een uiterst rustige dag met een wandelingetje, wat lezen en computeren, wat boodschappen … een perfecte illustratie van onze blog titel ‘Dolce far niente’.

21 juli

Voor onze nationale feestdag heeft de weerman voor een hele dag zon (min of meer) gezorgd. Het is nu half zeven en we zijn nog niet nat geweest – integendeel – onze natte kazak begint helemaal gedroogd te worden. Genoeg over ’t weer. Vanmorgen gingen we omstreeks 8u30 door de sluis Royal Quays marina uit. We raken niet uitgepraat over hoe mooi en gezellig het er was. Ineens slaakt Jenny één van haar gillen. Ik ben meteen wakker om te zien dat de King of Scandinavia het grootste deel van de vaargeul opeist. ’t Is hier toch niet hetzelfde als in Oostende zenne ! Gewoon doorvaren en cool blijven zwaaien naar de passagiers lijkt de beste oplossing.
Kort na de middag liggen we alweer vast te Harlepool, deze keer aan de andere kant van de sluis. Veel moeten we hier niet meer zoeken, op de heenweg lagen we hier lang genoeg. Wij hopen dan ook dat de weergoden ons gunstig gestemd blijven (toch weer over ’t weer zeker !!) om morgen verder te kunnen.

20 juli

Vandaag pakken we de metro naar Newcastle. Het station ligt op een kleine 10 minuten wandelen van de haven en deze wandeling voert dan ook nog eens door een prachtig park.
Newcastle is een erg gezellige stad, met vele leuke shopping centra en een aantal toffe bezienswaardigheden. Uiteraard brengen we een bezoek aan de mooie kathedraal. Het overvloedig prachtig houtsnijwerk binnen dit gebouw moet je echt gezien hebben. Ook de millennium bridge is een mooie constructie. Net over de brug kan je gratis binnen in de Baltic centre of contemporary art. De kunst die daar tentoongesteld wordt gaat wellicht ons petje te boven want wij vinden de kunstwerken die we geregeld van ons kleinkindjes krijgen, beter dan wat daar tentoongesteld staat. Eventjes stond Jenny ademloos toe te kijken, maar dat was toen ik met mijn rugzak aan één van deze werken bleef haperen en het ei zo na sloopte. Even bijkomen in mooi etablissement langs de kaai, was dan ook meer dan nodig.
Moe maar voldaan keren we naar de boot terug. Als we uit de metro stappen, begint het, ja … te gieten en komen we als twee verzopen … enz (je kan toch niet elke dag hetzelfde schrijven)

19 juli

De 72 mijl naar Whitby hebben we onderverdeeld in 3 etappes van zo’n 24 mijl elk. Eerst en vooral willen we het rustig aandoen, maar daarbij speelt het weer natuurlijk ook een rol : we willen niet al te lang op zee in regen en wind zitten.
Dik ingepakt (zoals gewoonlijk tegenwoordig) vertrekken we rond 8 uur uit Amble en tegen de middag draaien we de River Tyne op, onze eerste bestemming. Twee mijl verderop gaan we door de sluis van de Royal Quays Marina en treffen we daar de mooiste marina tot nog toe – het doet wat denken aan Eastbourne van een aantal jaar geleden. Eerst ruimen we wat op en daarna worden de fietsjes opgetuigd om te gaan shoppen bij Tesco. Onze biervoorraad was tot dramatische hoeveelheden geslonken en daar moest dus hoognodig wat aan gedaan worden. We hebben zelfs nog andere boodschappen meegebracht. Op de terugweg krijgen we een ware stortvlaag over ons heen zodat we als twee verzopen waterkiekens op de boot terugkomen. Het blijft de rest van de avond gieten, maar wij genieten van Vlaamse stovers met frietjes en een leuke film op de laptop.

17 en 18 juli

Gisteren hebben we een vrij rustige tocht gehad van Eyemouth naar Amble, wat niet belet dat we weer het ganse gamma voorgeschoteld kregen : kou, regen, zonneschijn, rukwinden, stroomrafelingen – het blijft een spannend gebied. Wij zeilen steeds in vol ornaat. Bij Jenny betekent dit : 2 T-shirts, 2 fleeces, een dikke gewatteerde body, warme broek, skikousen, skimuts, skihandschoenen en daarboven op een volledig zeilpak. En toch heeft ze het niet overdreven warm, zegt ze. Omdat we voor de optie ‘tegenstroom’ gekozen hadden (anders moesten we al om 4 uur vertrekken) duurt de reis een beetje langer. Veel stroom loopt hier niet, met uitzondering van rond de Farne eilanden. Toen onze snelheid daar tot 2,5 knoop terugliep, was het och eventjes ‘kopke krabben’. Toch waren we nog te vroeg in Amble en moesten we nog een kwartiertje toertjes draaien voor we over de drempel naar de marina konden. Wij hadden reeds van op zee opgeroepen en daarmee was ons plaatsje gereserveerd. D5 – precies dezelfde plaats als bij het doorgaan.
Zondag was het grote was en plasdag, zodat er voor niet veel meer tijd overbleef dan een wandelingetje door de duinen en langs de haven.

16 juli

Zoals gewoonlijk nemen we na elke zeildag een rustdag en maken we van de gelegenheid gebruik om iets te bezoeken. Vandaag gingen we met de bus naar Berwick upon Tweed, een oud ommuurd middeleeuws grensstadje. Berwick ligt zowat op de grens tussen Engeland en Schotland en wie ooit de film Bravehart gezien heeft, weet dat die twee nogal geknokt hebben in de loop der geschiedenis. De ramparts, de stadswallen en de havenverdediging zijn dan ook de moeite van een bezoekje waard, net als de oude brug over de River Tweed en de victoriaanse spoorwegbrug. Ook het stadje zelf is gezellig zodat we van een aangename namiddag genieten. Bij Collin en Son hebben we verse kabeljauw gekocht die Jenny straks zal klaarmaken met champignons in witte wijn saus en gestoomde patatjes. Het water loopt me uit de bek terwijl ik dit schrijf.
Speciaal voor Emilie voegen we er deze keer een foto bij van oma.
’s Avonds is er op het kerkpleintje een voorstelling met schotse muziek, doedelzak band en volksdans. Leuk om nog wat van de lokale traditie te kunnen meepikken.